Αγαπητέ μου φίλε Τάκη,

Διάβασα μέσα σε μια νύκτα το «Χαίρω πολύ» και πράγματι χάρηκα πολύ χωρίς εισαγωγικά, επειδή εκφράζω τα πιο βαθιά μου αισθήματα για σένα και χαίρομαι όταν για πρώτη φορά σου ‘πα εκείνο το τυπικό «χαίρω πολύ». Είναι αλήθεια όταν λένε ότι, από το γράψιμο και το λόγο μπορείς να καταλάβεις το χαρακτήρα του ανθρώπου. Θυμήθηκα και πάλι εκείνο που σου έγραψα, όταν παρουσίαζα το πρώτο σου βιβλίο στη Λεμεσό: ο λόγος σου είναι γάργαρο νερό, που τρέχει-τρέχει και δεν μπορείς να το προλάβεις. Γι’ αυτό και ο πατέρας της εμπειρικής διαλεκτικής Ηράκλειτος επέμενε να τονίζει ότι, δεν μπορείς να περάσεις δυο φορές από το ίδιο νερό. Εσύ με το λόγο σου προσπερνάς ποτάμια, λαγκάδια και βουνά, όπως τα περιστέρια που ζωγραφίστηκαν στο εξώφυλλο του βιβλίου σου που διασχίζουν περήφανα και ελεύθερα τον ουρανό. Ο λόγος σου καθαρός σαν κρύσταλλο όπως και η καρδιά σου και γι’ αυτό το «χαίρω πολύ» για σένα δεν είναι τυχαία μια χωρίς περιεχόμενο έκφραση αλλά λόγος βαθύς, λόγος που βαραίνει στο χρόνο, λόγος που πολλαπλασιάζει τα «χαίρω πολύ», λόγος που μετατρέπεται σε γέφυρα συνένωσης με άλλους ανθρώπους.

Το βιβλίο σου είναι ένας ύμνος στη φιλία, στην ανθρωπιά, στη καθαρότητα των συναισθημάτων που δεν χωρούν μεταμφιεσμένες και επιτηδευμένες συμπεριφορές. Λεφτερώθηκες φίλε μου από δόγματα και στερεότυπα που κρατούσαν φυλακισμένη αυτή την καρδιά και το πνεύμα. Τα άφησες ελεύθερα να τα παίρνουμε ‘μεις, να τα ‘χουμε σα φυλακτό για τη δική μας ζωή, σ’ αυτό τον δύσκολο δρόμο της σύντομης ζωής μας. Πλούτισες τη σκέψη μας, πλούτισες τη ζωή μας, μας έκανες πιο δυνατούς να λέμε χωρίς φειδώ το «χαίρω πολύ» το πραγματικό «χαίρω πολύ», που η πιο πολλοί αγνοούμε τη δύναμη που μπορεί να δώσει στους ανθρώπους φιλίες, αληθινές φιλίες που γεμίζουν τον άνθρωπο και τον κάνουν Άνθρωπο.

Να είσαι πάντα καλά φίλε μου,

Κυριάκος Τζιαμπάζης

Ένας φανατικός θαυμαστής του ανθρώπου που λέγεται Τάκης Μιχαήλ