Νίκησε ο συμβιβασμός

                                         Δρ.  Κυριάκου Τζιαμπάζη

Έχουν ακούσει οι πολίτες ιαχές νίκης: «Δεν πέτυχε ο Ακκιντζή να καθορίσει χρονοδιάγραμμα και έφυγε θυμωμένος». Και απ’ όλους τους ελληνοκύπριους ακούστηκε το «αέρα» λες και έκαναν έφοδο για κατάληψη εχθρικού εδάφους. Ακόμα και ο Νικόλας Παπαδόπουλος συνεχάρη τον κ. Ν. Αναστασιάδη για την επιτυχία του. Ποιος όμως καλλιέργησε αυτό το πολεμικό κλίμα «νίκης»; Ο κ. Αναστασιάδης που συνεχώς επαναλαμβάνει την επωδό, ότι δεν δέχεται χρονοδιαγράμματα; Ας πούμε όμως την αλήθεια: ενώπιον του γ.γ. του ΟΗΕ κ. Παν Κι Μουν τέθηκαν δυο απόψεις. Η μία υποστήριζε το μη καθορισμό χρονοδιαγράμματος και η άλλη υποστήριζε να τεθούν χρονικά ορόσημα. Ο γ.γ. του ΟΗΕ ως έμπειρος διπλωμάτης βρήκε τη χρυσή τομή και τους είπε: «Τα χρονικά όρια έχουν εξαντληθεί, μέχρι το τέλος του χρόνου θα πρέπει να φτάσετε σε λύση». Διερωτώμαι και νομίζω ο κάθε λογικός άνθρωπος αυτό θα έκανε, γιατί οι δυο συνομιλητές δεν διατύπωσαν από μόνοι τους αυτή τη θέση και χρειάστηκε η βοήθεια του ΟΗΕ. Κάποιος είναι δυνατόν να ισχυριστεί, ότι αμφότεροι ήθελαν την κάλυψη του γ.γ. του ΟΗΕ για να αποφύγουν την κριτική των απορριπτικών δυνάμεων της κοινότητας τους. Δυνατόν όμως να είναι και το άλλο: η κάθε πλευρά, ειδικά η ελληνοκυπριακή, να προσπαθεί να αποδείξει ότι, κατήγαγε «περιφανή νίκη» κατά του «άλλου», όπως και η άλλη θα πει ότι το τέλος του χρόνου είναι εξ αντικειμένου ένα χρονοδιάγραμμα, για να ικανοποιήσει κι αυτός τους απορριπτικούς της κοινότητας του. Αν είναι έτσι το πράγμα, τότε έχουμε ηττηθεί όλοι από τέτοια προσέγγιση. Αποδείχνει ότι ακούμε ζούμε στον αιώνα της αντιπαράθεσης και όχι του συμβιβασμού και της επανένωσης της χώρας.

Έχω τονίσει πολλές φορές ότι, οι δυο ηγέτες δεν βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλο, αλλά ο ένας δίπλα στον άλλο, προσπαθώντας να καταλήξουν με συμβιβασμούς και υποχωρήσεις σε αίσιο τέλος. Οι ηγέτες θα πρέπει να αντιληφθούν ότι είναι συνεργάτες και συνέταιροι σ’ αυτό το κράτος, που όσο και αν δεν το ήθελαν οι ηγέτες του 1960 αυτό ακόμα υπάρχει και μπορούν να το αναδομήσουν σε ομοσπονδιακή μορφή και να του δώσουν νέα ζωή και ώθηση για το μέλλον όλων των Κυπρίων. Αν αναλωθούν στο ποιος θα κερδίσει περισσότερα από τον άλλο, ίσως να είναι μοιραίο και για το νέο κράτος. Θα πρέπει να καταλήξουν από κοινού σ’ ένα κράτος που θα το αγαπάμε και θα το υποστηρίζουμε όλοι μας και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να μας μεταφέρει ξανά πίσω στις συνθήκες του 1963. Το «εμείς ποδά τζιαι τζιείνοι ποτζεί», που υποστηρίζουν οι απορριπτικοί και των δυο κοινοτήτων δεν είναι ένα βελούδινο διαζύγιο, αλλά θα δημιουργήσει τέτοιες περιπλοκές και καταστάσεις, οι οποίες θα είναι πολύ πιο επώδυνες από εκείνες του 1974. Μπορεί να είναι εύκολο να τραβήξεις γραμμές που να χωρίζουν τη Κύπρο σε δυο κράτη, αλλά δεν θα είναι εύκολο να μοιράσεις την ΑΟΖ ούτε τον εναέριο χώρο της Κύπρου, όπου οι γραμμές είναι νοητές και αμφισβητούμενες. Τα επακόλουθα θα είναι τραγικά για όλους του Κυπρίους και του βορρά και του νότου. Ας αφήσουν λοιπόν τις ιαχές νίκης, και ας προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Το τέλος του 2016 είναι μπροστά στην πόρτα της Κύπρου. Ας καλωσορίσουμε το νέο χρόνο χαμογελαστοί και όχι κατηφείς και φοβισμένοι.

Αλήθεια 2/10/2016