ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΚΥΠΡΟΣ

Η συγκρότηση ταυτότητας του πολίτη

(συλλογική εργασία σε εποπτεία Κυριάκου Τζιαμπάζη)

Τέθηκε σε κυκλοφορία αυτές τις μέρες το πιο πάνω βιβλίο στο οποίο συμμετέχουν με εργασίες του οι ακόλουθοι συγγραφείς: Κυριάκος Τζιαμπάζης, Emin Akkor, Çağdaş Polili, Μιχάλης Παπαπέτρου, Ρικάρδο Λόπεζ, Ανδρέας Παυλικάς, Τάκης Χατζηδημητρίου, Μενέλαος Αβραάμ, Γιώργος Μολέσκης, Χρίστος Χατζήπαπας, Ανδρέας Π. Πολυδώρου, Γιώργος Κουμουλλής.

Το βιβλίο αναφέρεται στη συγκρότηση του πολίτη στην Ομοσπονδιακή Κύπρο, όπου οι συγγραφείς τονίζουν αναλύουν τις πολλαπλές ταυτότητες που συγκροτούν τον πολίτη, ως πολίτη του κράτους και τον δένουν με το χρόνο και τον τόπο. Οι συγγραφείς τονίζουν ότι η συγκρότηση του πολίτη θα πρέπει να γίνει στη βάση των νέων αρχών και αξιών που δημιουργεί το ομοσπονδιακό κράτος, όπως και κάθε κράτος. Αυτές τις επιμέρους ταυτότητες που ερευνούν οι συγγραφείς υποβάλλουν ότι, η κοινή ταυτότητα είναι αυτή που θα οδηγήσει τους πολίτες και τη χώρα σ’ ένα ειρηνικό και ασφαλές μέλλον.

Η υπογραφή της λύσης δεν θα επιλύσει τα πολλαπλά προβλήματα, τα οποία συσσωρεύτηκαν στη διάρκεια τόσων πολλών χρόνων βίαιου διαχωρισμού και έλλειψη επαφής μεταξύ των κοινοτήτων της χώρας μας. Θα χρειαστούν να καταβληθούν τεράστιες προσπάθειες και από τις δυο κοινότητες για να εξαλειφθούν τα εθνικιστικά στερεότυπα που η συλλογική ιστορική αφήγηση καλλιέργησε, η οποία στο παρελθόν ανέβασε την αντιπαράθεση, πολλές φορές, σε επίπεδα ψυχολογικής υστερίας και σε ακραίες ενέργειες.

Η πίστη στην ειρηνική συμβίωση και την κοινή ευτυχία θα κινητοποιήσει όλα τα κοινωνικά στρώματα του λαού, τα οποία  μπορούν να απελευθερώσουν το μέλλον -το δικό τους μέλλον- που τα είχαν φυλακίσει στο στείρο εθνικιστικό ανταγωνισμό και τη βίαιη αντιπαράθεση. Θα τους δώσει τις δυνατότητες να συμμετέχουν σ’ ένα πανηγύρι οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, πρωτόγνωρο στην ιστορία της  χώρας μας.

Ρόλο στην καλλιέργεια συνθηκών συνεργασίας, αλληλοκατανόησης και δημιουργίας κοινής συνείδησης για υπεράσπιση του ομοσπονδιακού καθεστώτος, η οποία προϋποθέτει τη συγκρότηση του πολίτη του ομοσπονδιακού κράτους και της υπεράσπισης του, έχουν οι πνευματικοί άνθρωποι και η διανόηση της χώρας μας. Λογοτέχνες και ποιητές, φιλόσοφοι και ιστορικοί, δάσκαλοι και καθηγητές όλων των βαθμίδων θα πρέπει να στρατευθούν σ’ αυτή την τιτάνια προσπάθεια για εδραίωση του ομοσπονδιακού κράτους και στην υλοποίηση των στόχων του. Η υπεράσπιση, ο σεβασμός και η εφαρμογή των προνοιών του Ομοσπονδιακού Συντάγματος θα αποτελέσει το στρατηγικό στόχο στην υπεράσπιση της Πατρίδας.

Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα μέρη με 12 κεφάλαια. Σελίδες 300

Περιεχόμενα

            Προλεγόμενα  …………………………………………………….7-10

                                                                                     

Μέρος Πρώτο

Η ταυτότητα των πολιτών στην Ομοσπονδιακή Κύπρο

Κεφάλαιο 1. ……………………………………………………….

Κυριάκος Τζιαμπάζης: Οι Κύπριοι σε αναζήτηση ταυτότητας. Εμπειρίες από το παρελθόν και προδιαγραφές για το μέλλον.

Κεφάλαιο 2………………………………………………………...

Emin Akkor: Ο ρόλος των ΜΜΕ στη διαμόρφωση της κυπριακής ταυτότητας.

Κεφάλαιο3…………………………………………………………

Çağdaş Polili: Η γλώσσα της ταυτότητας και η ταυτότητα της γλώσσας.

Μέρος Δεύτερο

πολιτική, οικονομία και ταυτότητα

Κεφάλαιο 4…………………………………………………...........

Μιχάλης Παπαπέτρου: Πολιτική και Πολιτικοί, σχέση ελευθερίας και εξάρτησης.

Κεφάλαιο 5………………………………………………………...

Ρικάρδο Λόπεζ: Κριτική προσέγγιση για την απουσία της Αριστεράς από το πολιτικό γίγνεσθαι.

Κεφάλαιο 6………………………………………………………...

Ανδρέας Παυλικάς: Οικονομία και ανάπτυξη στην ομοσπονδιακή Κύπρο.

Μέρος Τρίτο

Πολιτισμός, λογοτεχνία, ποίηση και ταυτότητα

Κεφάλαιο7……………………………………………………….

Τάκης Χατζηδημητρίου: Πολιτιστική ταυτότητα, μνημεία, και λύση.

Κεφάλαιο 8………………………………………………………

Μενέλαος Αβραάμ: Η συγκρότηση της ταυτότητας των Κυπρίων μέσα από την ανάλυση λογοτεχνικών έργων.

Κεφάλαιο 9 ………………………………………………………

Γιώργος Μολέσκης: Ο ΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ – Η ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, παράλληλες διαδρομές και συναντήσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.      

Κεφάλαιο10.……………………………………………………...

            Χρήστος Χατζήπαπας:Λογοτεχνική «ρωγμή» στο «τείχος», διέξοδος    

            για την ενωμένη Κύπρο.

Μέρος Τέταρτο

Εκπαίδευση και η «κατασκευή» νέων πολιτών

Κεφάλαιο 11…………………………………………….

Ανδρέας Πολυδώρου: Εκπαίδευση για την ειρήνη και η καλλιέργεια ενιαίας ταυτότητας.  

Κεφάλαιο 12……………………………………………………...Γιώργος Κουμουλλής: Αγγλική Σχολή: Μια όαση στην έρημο του εθνικισμού.

           Βιογραφικά συγγραφέων………………………………………….

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΚΥΠΡΟΣ

Η συγκρότηση ταυτότητας του πολίτη

(συλλογική εργασία σε εποπτεία Κυριάκου Τζιαμπάζη)

Τέθηκε σε κυκλοφορία αυτές τις μέρες το πιο πάνω βιβλίο στο οποίο συμμετέχουν με εργασίες του οι ακόλουθοι συγγραφείς: Κυριάκος Τζιαμπάζης, Emin Akkor, Çağdaş Polili, Μιχάλης Παπαπέτρου, Ρικάρδο Λόπεζ, Ανδρέας Παυλικάς, Τάκης Χατζηδημητρίου, Μενέλαος Αβραάμ, Γιώργος Μολέσκης, Χρίστος Χατζήπαπας, Ανδρέας Π. Πολυδώρου, Γιώργος Κουμουλλής.

Το βιβλίο αναφέρεται στη συγκρότηση του πολίτη στην Ομοσπονδιακή Κύπρο, όπου οι συγγραφείς τονίζουν αναλύουν τις πολλαπλές ταυτότητες που συγκροτούν τον πολίτη, ως πολίτη του κράτους και τον δένουν με το χρόνο και τον τόπο. Οι συγγραφείς τονίζουν ότι η συγκρότηση του πολίτη θα πρέπει να γίνει στη βάση των νέων αρχών και αξιών που δημιουργεί το ομοσπονδιακό κράτος, όπως και κάθε κράτος. Αυτές τις επιμέρους ταυτότητες που ερευνούν οι συγγραφείς υποβάλλουν ότι, η κοινή ταυτότητα είναι αυτή που θα οδηγήσει τους πολίτες και τη χώρα σ’ ένα ειρηνικό και ασφαλές μέλλον.

Η υπογραφή της λύσης δεν θα επιλύσει τα πολλαπλά προβλήματα, τα οποία συσσωρεύτηκαν στη διάρκεια τόσων πολλών χρόνων βίαιου διαχωρισμού και έλλειψη επαφής μεταξύ των κοινοτήτων της χώρας μας. Θα χρειαστούν να καταβληθούν τεράστιες προσπάθειες και από τις δυο κοινότητες για να εξαλειφθούν τα εθνικιστικά στερεότυπα που η συλλογική ιστορική αφήγηση καλλιέργησε, η οποία στο παρελθόν ανέβασε την αντιπαράθεση, πολλές φορές, σε επίπεδα ψυχολογικής υστερίας και σε ακραίες ενέργειες.

Η πίστη στην ειρηνική συμβίωση και την κοινή ευτυχία θα κινητοποιήσει όλα τα κοινωνικά στρώματα του λαού, τα οποία  μπορούν να απελευθερώσουν το μέλλον -το δικό τους μέλλον- που τα είχαν φυλακίσει στο στείρο εθνικιστικό ανταγωνισμό και τη βίαιη αντιπαράθεση. Θα τους δώσει τις δυνατότητες να συμμετέχουν σ’ ένα πανηγύρι οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, πρωτόγνωρο στην ιστορία της  χώρας μας.

Ρόλο στην καλλιέργεια συνθηκών συνεργασίας, αλληλοκατανόησης και δημιουργίας κοινής συνείδησης για υπεράσπιση του ομοσπονδιακού καθεστώτος, η οποία προϋποθέτει τη συγκρότηση του πολίτη του ομοσπονδιακού κράτους και της υπεράσπισης του, έχουν οι πνευματικοί άνθρωποι και η διανόηση της χώρας μας. Λογοτέχνες και ποιητές, φιλόσοφοι και ιστορικοί, δάσκαλοι και καθηγητές όλων των βαθμίδων θα πρέπει να στρατευθούν σ’ αυτή την τιτάνια προσπάθεια για εδραίωση του ομοσπονδιακού κράτους και στην υλοποίηση των στόχων του. Η υπεράσπιση, ο σεβασμός και η εφαρμογή των προνοιών του Ομοσπονδιακού Συντάγματος θα αποτελέσει το στρατηγικό στόχο στην υπεράσπιση της Πατρίδας.

Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα μέρη με 12 κεφάλαια. Σελίδες 300

Περιεχόμενα

            Προλεγόμενα  …………………………………………………….7-10

                                                                                     

Μέρος Πρώτο

Η ταυτότητα των πολιτών στην Ομοσπονδιακή Κύπρο

Κεφάλαιο 1. ……………………………………………………….

Κυριάκος Τζιαμπάζης: Οι Κύπριοι σε αναζήτηση ταυτότητας. Εμπειρίες από το παρελθόν και προδιαγραφές για το μέλλον.

Κεφάλαιο 2………………………………………………………...

Emin Akkor: Ο ρόλος των ΜΜΕ στη διαμόρφωση της κυπριακής ταυτότητας.

Κεφάλαιο3…………………………………………………………

Çağdaş Polili: Η γλώσσα της ταυτότητας και η ταυτότητα της γλώσσας.

Μέρος Δεύτερο

πολιτική, οικονομία και ταυτότητα

Κεφάλαιο 4…………………………………………………...........

Μιχάλης Παπαπέτρου: Πολιτική και Πολιτικοί, σχέση ελευθερίας και εξάρτησης.

Κεφάλαιο 5………………………………………………………...

Ρικάρδο Λόπεζ: Κριτική προσέγγιση για την απουσία της Αριστεράς από το πολιτικό γίγνεσθαι.

Κεφάλαιο 6………………………………………………………...

Ανδρέας Παυλικάς: Οικονομία και ανάπτυξη στην ομοσπονδιακή Κύπρο.

Μέρος Τρίτο

Πολιτισμός, λογοτεχνία, ποίηση και ταυτότητα

Κεφάλαιο7……………………………………………………….

Τάκης Χατζηδημητρίου: Πολιτιστική ταυτότητα, μνημεία, και λύση.

Κεφάλαιο 8………………………………………………………

Μενέλαος Αβραάμ: Η συγκρότηση της ταυτότητας των Κυπρίων μέσα από την ανάλυση λογοτεχνικών έργων.

Κεφάλαιο 9 ………………………………………………………

Γιώργος Μολέσκης: Ο ΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ – Η ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, παράλληλες διαδρομές και συναντήσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.      

Κεφάλαιο10.……………………………………………………...

            Χρήστος Χατζήπαπας:Λογοτεχνική «ρωγμή» στο «τείχος», διέξοδος    

            για την ενωμένη Κύπρο.

Μέρος Τέταρτο

Εκπαίδευση και η «κατασκευή» νέων πολιτών

Κεφάλαιο 11…………………………………………….

Ανδρέας Πολυδώρου: Εκπαίδευση για την ειρήνη και η καλλιέργεια ενιαίας ταυτότητας.  

Κεφάλαιο 12……………………………………………………...Γιώργος Κουμουλλής: Αγγλική Σχολή: Μια όαση στην έρημο του εθνικισμού.

           Βιογραφικά συγγραφέων………………………………………….

Δήμαρχοι κατεχομένων και λύση

Κυριάκου Τζιαμπάζη

Η κα Κατερίνα Στεφάνου σε άρθρο της στον ΠΟΛΙΤΗ της Κυριακής ημερ. 4/12/2016 γράφει ανάμεσα στα άλλα: «Με τη σημείωση ότι η Αμμόχωστος αποτελεί εξαίρεση, ο κοινός τόπος των περισσοτέρων είναι η περιγραφή της σημερινής κατάστασης και οι εξαγγελίες για τους τρόπους με τους οποίους θα προσπαθήσουν να κρατήσουν ζωντανούς τους δεσμούς των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον τόπο καταγωγής τους. Μόνο δυο από αυτούς αναφέρθηκαν στο ενδεχόμενο λύσης. Και (συμπτωματικά;) και οι δυο ήταν άνθρωποι νεότεροι, στα σαράντα. Οι υπόλοιποι εξηγούν με ποιον τρόπο θα συνεχιστεί ο μακροχρόνιος. Ακούγοντας τους είναι να αναρωτιέται κανείς αν θέλουν τη λύση και την επιστροφή».

Δεν είναι τυχαία που η κα Στεφάνου καταλήγει σ’ αυτό το συμπέρασμα. Η φωνακτή άρνηση για παράδειγμα του κ. Α. Γαλανού να βρίσκεται με τους πολίτες της πόλης του στην ακτή της Αμμοχώστου, όταν πραγματοποιούνται εκδηλώσεις, να συνδιαβουλεύεται μαζί τους αλλά και με τους τουρκοκύπριους που σε περίπτωση λύσης θα είναι υποχρεωμένος να συνεργαστεί, επαληθεύουν τα λεγόμενα της. Ο ίδιος παραδέχθηκε σε από ραδιοφώνου συζήτηση ότι μόνο τέσσερεις φορές επισκέφθηκε την πόλη που δημαρχεύει κι αυτές επειδή γίνονταν εκκλησιασμοί και μαζεύονταν όλοι οι πολιτικοί και οι τηλεοράσεις, Ακολουθεί με ιερή ευλάβεια τις πολιτικές ατζέντες που είχε ο κ. Γαλανός στα σαράντα τόσα χρόνια της πολιτικής του καριέρας που στηρίζονταν στο μακροχρόνιο και την άρνηση της λύσης. Θα τις δικαιολογεί και στο μέλλον με αναφορά «για βιώσιμη και λειτουργική λύση», ενώ βλέπουμε όλοι το Βαρώσι να λιώνει με την πάροδο του χρόνου. 

Χρειάζεται ανανέωση ιδεών, πολιτικών πρακτικών και προσώπων. Ανανέωση χωρίς να κοιτάμε συνεχώς προς τα πίσω με τάση συνεχούς αυτοεπιβεβαίωσης. Για να υπάρξει ανανέωση στην κοινωνία, απαιτείται να μιλήσουμε με καθαρές κουβέντες για το πώς θέλουμε την πόλη μας την επόμενη πενταετία. Θεωρώ ότι ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΡΔΟΣ φέρει νέες προτάσεις που θα ανανεώσουν τις προσπάθειες για επιστροφή της πόλης, θα φέρουν την Αμμόχωστο στην πόλη της και όχι να τη γυρίζουν σαν επαίτη στις ευρωπαϊκές πόλεις. Μαζί ε/κ και τ/κ θα οικοδομήσουμε τη νέα πόλη, θα φέρουμε νέους Αμμοχωστιανούς να την κατοικήσουν και να ακούσουμε γέλια και φωνές παιδικές στα πάρκα της, θα οργανωθούν ξανά οι γιορτές του πορτοκαλιού, θα γεμίσουν οι παραλίες με τη χρυσή αμμουδιά νέους και νέες. Αυτή την ανανέωση θα φέρει η εκλογή του ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΡΔΟΥ, που ως νέος κουβαλά νέες ιδέες, σύγχρονες και προοδευτικές. Το παρελθόν δεν ανήκει στους νέους, ανήκει στη γενιά που φεύγει. Ανήκει στη γενιά του κ. Γαλανού που είναι μέρος του προβλήματος.

Οι νέοι φορείς νέων τεχνολογιών, ηλεκτρονικής διοίκησης και επικοινωνίας, βρίσκονται πολύ πιο μπροστά από μας και είναι δική μας υποχρέωση να τους ανοίξουμε τους ορίζοντες και όχι να τους κλείνουμε, επαναλαμβάνοντας συνεχώς το παρελθόν. Δώστε τόπο στα νιάτα και φορείς προοδευτικών ιδεών και προτάσεων. Το μέλλον ανήκει σ' αυτούς, είναι η προοπτική της χώρας μας. Εμείς ως η γενιά που φεύγει, η μόνη υποχρέωση που έχουμε είναι να τους βοηθήσουμε να ανοίξουν τα φτερά τα δικά τους και της πόλης που θα κατοικήσουν. Τόπο στα νιάτα!

Ηλεκτρονική εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ ημερ. 5/12/2016

Αγαπητέ μου φίλε Τάκη,

Διάβασα μέσα σε μια νύκτα το «Χαίρω πολύ» και πράγματι χάρηκα πολύ χωρίς εισαγωγικά, επειδή εκφράζω τα πιο βαθιά μου αισθήματα για σένα και χαίρομαι όταν για πρώτη φορά σου ‘πα εκείνο το τυπικό «χαίρω πολύ». Είναι αλήθεια όταν λένε ότι, από το γράψιμο και το λόγο μπορείς να καταλάβεις το χαρακτήρα του ανθρώπου. Θυμήθηκα και πάλι εκείνο που σου έγραψα, όταν παρουσίαζα το πρώτο σου βιβλίο στη Λεμεσό: ο λόγος σου είναι γάργαρο νερό, που τρέχει-τρέχει και δεν μπορείς να το προλάβεις. Γι’ αυτό και ο πατέρας της εμπειρικής διαλεκτικής Ηράκλειτος επέμενε να τονίζει ότι, δεν μπορείς να περάσεις δυο φορές από το ίδιο νερό. Εσύ με το λόγο σου προσπερνάς ποτάμια, λαγκάδια και βουνά, όπως τα περιστέρια που ζωγραφίστηκαν στο εξώφυλλο του βιβλίου σου που διασχίζουν περήφανα και ελεύθερα τον ουρανό. Ο λόγος σου καθαρός σαν κρύσταλλο όπως και η καρδιά σου και γι’ αυτό το «χαίρω πολύ» για σένα δεν είναι τυχαία μια χωρίς περιεχόμενο έκφραση αλλά λόγος βαθύς, λόγος που βαραίνει στο χρόνο, λόγος που πολλαπλασιάζει τα «χαίρω πολύ», λόγος που μετατρέπεται σε γέφυρα συνένωσης με άλλους ανθρώπους.

Το βιβλίο σου είναι ένας ύμνος στη φιλία, στην ανθρωπιά, στη καθαρότητα των συναισθημάτων που δεν χωρούν μεταμφιεσμένες και επιτηδευμένες συμπεριφορές. Λεφτερώθηκες φίλε μου από δόγματα και στερεότυπα που κρατούσαν φυλακισμένη αυτή την καρδιά και το πνεύμα. Τα άφησες ελεύθερα να τα παίρνουμε ‘μεις, να τα ‘χουμε σα φυλακτό για τη δική μας ζωή, σ’ αυτό τον δύσκολο δρόμο της σύντομης ζωής μας. Πλούτισες τη σκέψη μας, πλούτισες τη ζωή μας, μας έκανες πιο δυνατούς να λέμε χωρίς φειδώ το «χαίρω πολύ» το πραγματικό «χαίρω πολύ», που η πιο πολλοί αγνοούμε τη δύναμη που μπορεί να δώσει στους ανθρώπους φιλίες, αληθινές φιλίες που γεμίζουν τον άνθρωπο και τον κάνουν Άνθρωπο.

Να είσαι πάντα καλά φίλε μου,

Κυριάκος Τζιαμπάζης

Ένας φανατικός θαυμαστής του ανθρώπου που λέγεται Τάκης Μιχαήλ

Άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα

                                    Κυριάκου Τζιαμπάζη

Οι ηγέτες των δυο κοινοτήτων προχωρούν με ταχείς ρυθμούς στην επίλυση του προβλήματος. Η κοινωνία παραμένει απαθής χωρίς να μπορεί να εκφράσει άποψη, επειδή δεν είναι πλήρως ενημερωμένη. Οι ηγέτες αδυνατούν και δεν θα ήταν αποτελεσματικό να διαπραγματεύονται δημοσίως. Αυτό θα οδηγούσε στην υπονόμευση των διαπραγματεύσεων, θα τους ήταν αδύνατο να ελίσσονται και να βρίσκουν τη χρυσή τομή για κάθε θέμα. Εξ άλλου η κοινωνία των πολιτών, δεν μπορεί να διαπραγματεύεται, εφόσον τα θέματα είναι εξειδικευμένα, και, μόνον ειδικοί εμπειρογνώμονες μπορούν να τα επιλύσουν. Αυτά ως γενική εισαγωγή στο θέμα.

Οι ηγέτες όμως, μπορούν με τις ενέργειες τους να δώσουν πολλαπλά μηνύματα στην κοινωνία των πολιτών, έτσι που να δημιουργήσουν θετικό κλίμα με αποτέλεσμα να γίνει αποδεκτή η ρύθμιση που θα βρουν και θα συμφωνήσουν. Για παράδειγμα:

1^ον. Μπορούν να αναχωρήσουν για την Ελβετία από το αεροδρόμιο Λευκωσίας στο οποίο να επιβαίνουν οι ηγέτες των κοινοτήτων και από ένας σύμβουλος τους. Θα έλεγα να ζητήσουν τη βοήθεια επιχειρηματιών που διαθέτουν ιδιωτικό αεροπλάνο και το οποίο μπορεί να αναχωρήσει από το συγκεκριμένο αεροδρόμιο. Τέτοια ενέργεια θα δημιουργούσε πολύ θετικό πολιτικό κλίμα στο εσωτερικό, και, ταυτόχρονα, στο εξωτερικό. Τέτοια ενέργεια θα έδειχνε ότι δεν υπάρχουν εχθρικές/αντίθετες πλευρές, αλλά Κύπριοι συνομιλητές που κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο, έχουν βρει κώδικες επικοινωνίας χωρίς αντιπαραθέσεις και συζητούν ως Κύπριοι που επιθυμούν διακαώς να διευθετηθεί το πρόβλημα της χώρας τους.

2^ον. Θα πρέπει οι δυο ηγέτες να δώσουν οδηγίες όπως τα κεντρικά τηλεοπτικά κανάλια αρχίσουν να προβάλλουν εκδηλώσεις και δηλώσεις που ωθούν την κοινωνία στην αποδοχή των συμφωνιών που θα υπογραφούν. Για παράδειγμα, θα μπορούσε το πρόγραμμα που παρουσιάζει το ΡΙΚ2 «Κάτω από τον ίδιο ουρανό» να μεταφερθεί στο ΡΙΚ1. Επίσης, οι ειδήσεις να παρουσιάζονται με τουρκικούς υποτίτλους. Το ίδιο ακριβώς να γίνει και από την τουρκοκυπριακή τηλεόραση. Επίσης μπορούν να παρουσιάζονται πνευματικοί άνθρωποι και των δυο κοινοτήτων, οι οποίοι συνεργάζονται μεταξύ τους, έτσι που να τους γνωρίσει η κυπριακή κοινωνία και να αποδεχθεί τα μηνύματα τους για επανένωση.

3^ον. Είναι ώρα οι δυο κοινότητες να ενωθούν τηλεφωνικά έτσι που να μην υπάρχουν εμπόδια στην επικοινωνία και να μην χρειάζεται να τηλεφωνούν μέσω Τουρκίας.

4^ον. Επείγει η κατάργηση της διπλής ασφάλισης των αυτοκινήτων που είναι ένα κόστος αρκετά μεγάλο και εμποδίζει τη διακίνηση ένθεν και ένθεν των οδοφραγμάτων. Έχω την πεποίθηση ότι, αν εφαρμοσθούν αυτά τα μέτρα, οι σχέσεις ανάμεσα στις κοινότητες θα διαφοροποιηθούν, η κοινωνία θα ετοιμαστεί ψυχολογικά ότι επίκειται η λύση και θα την αποδεχτούν. Οι ηγέτες μας χρειάζεται να είναι πιο αποφασιστικοί σε μέτρα και δράσεις που επανενώνουν τους απλούς ανθρώπους που ήταν θύματα εθνικιστικών πολιτικών του παρελθόντος. Θα δώσουν το μήνυμα ότι μια νέα Κύπρος αναδύεται μέσα από τις στάχτες που την πλάκωσαν στο παρελθόν.

ΠΟΛΙΤΗΣ 28/10/2016

       

Νίκησε ο συμβιβασμός

                                         Δρ.  Κυριάκου Τζιαμπάζη

Έχουν ακούσει οι πολίτες ιαχές νίκης: «Δεν πέτυχε ο Ακκιντζή να καθορίσει χρονοδιάγραμμα και έφυγε θυμωμένος». Και απ’ όλους τους ελληνοκύπριους ακούστηκε το «αέρα» λες και έκαναν έφοδο για κατάληψη εχθρικού εδάφους. Ακόμα και ο Νικόλας Παπαδόπουλος συνεχάρη τον κ. Ν. Αναστασιάδη για την επιτυχία του. Ποιος όμως καλλιέργησε αυτό το πολεμικό κλίμα «νίκης»; Ο κ. Αναστασιάδης που συνεχώς επαναλαμβάνει την επωδό, ότι δεν δέχεται χρονοδιαγράμματα; Ας πούμε όμως την αλήθεια: ενώπιον του γ.γ. του ΟΗΕ κ. Παν Κι Μουν τέθηκαν δυο απόψεις. Η μία υποστήριζε το μη καθορισμό χρονοδιαγράμματος και η άλλη υποστήριζε να τεθούν χρονικά ορόσημα. Ο γ.γ. του ΟΗΕ ως έμπειρος διπλωμάτης βρήκε τη χρυσή τομή και τους είπε: «Τα χρονικά όρια έχουν εξαντληθεί, μέχρι το τέλος του χρόνου θα πρέπει να φτάσετε σε λύση». Διερωτώμαι και νομίζω ο κάθε λογικός άνθρωπος αυτό θα έκανε, γιατί οι δυο συνομιλητές δεν διατύπωσαν από μόνοι τους αυτή τη θέση και χρειάστηκε η βοήθεια του ΟΗΕ. Κάποιος είναι δυνατόν να ισχυριστεί, ότι αμφότεροι ήθελαν την κάλυψη του γ.γ. του ΟΗΕ για να αποφύγουν την κριτική των απορριπτικών δυνάμεων της κοινότητας τους. Δυνατόν όμως να είναι και το άλλο: η κάθε πλευρά, ειδικά η ελληνοκυπριακή, να προσπαθεί να αποδείξει ότι, κατήγαγε «περιφανή νίκη» κατά του «άλλου», όπως και η άλλη θα πει ότι το τέλος του χρόνου είναι εξ αντικειμένου ένα χρονοδιάγραμμα, για να ικανοποιήσει κι αυτός τους απορριπτικούς της κοινότητας του. Αν είναι έτσι το πράγμα, τότε έχουμε ηττηθεί όλοι από τέτοια προσέγγιση. Αποδείχνει ότι ακούμε ζούμε στον αιώνα της αντιπαράθεσης και όχι του συμβιβασμού και της επανένωσης της χώρας.

Έχω τονίσει πολλές φορές ότι, οι δυο ηγέτες δεν βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλο, αλλά ο ένας δίπλα στον άλλο, προσπαθώντας να καταλήξουν με συμβιβασμούς και υποχωρήσεις σε αίσιο τέλος. Οι ηγέτες θα πρέπει να αντιληφθούν ότι είναι συνεργάτες και συνέταιροι σ’ αυτό το κράτος, που όσο και αν δεν το ήθελαν οι ηγέτες του 1960 αυτό ακόμα υπάρχει και μπορούν να το αναδομήσουν σε ομοσπονδιακή μορφή και να του δώσουν νέα ζωή και ώθηση για το μέλλον όλων των Κυπρίων. Αν αναλωθούν στο ποιος θα κερδίσει περισσότερα από τον άλλο, ίσως να είναι μοιραίο και για το νέο κράτος. Θα πρέπει να καταλήξουν από κοινού σ’ ένα κράτος που θα το αγαπάμε και θα το υποστηρίζουμε όλοι μας και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να μας μεταφέρει ξανά πίσω στις συνθήκες του 1963. Το «εμείς ποδά τζιαι τζιείνοι ποτζεί», που υποστηρίζουν οι απορριπτικοί και των δυο κοινοτήτων δεν είναι ένα βελούδινο διαζύγιο, αλλά θα δημιουργήσει τέτοιες περιπλοκές και καταστάσεις, οι οποίες θα είναι πολύ πιο επώδυνες από εκείνες του 1974. Μπορεί να είναι εύκολο να τραβήξεις γραμμές που να χωρίζουν τη Κύπρο σε δυο κράτη, αλλά δεν θα είναι εύκολο να μοιράσεις την ΑΟΖ ούτε τον εναέριο χώρο της Κύπρου, όπου οι γραμμές είναι νοητές και αμφισβητούμενες. Τα επακόλουθα θα είναι τραγικά για όλους του Κυπρίους και του βορρά και του νότου. Ας αφήσουν λοιπόν τις ιαχές νίκης, και ας προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Το τέλος του 2016 είναι μπροστά στην πόρτα της Κύπρου. Ας καλωσορίσουμε το νέο χρόνο χαμογελαστοί και όχι κατηφείς και φοβισμένοι.

Αλήθεια 2/10/2016

Η Ρωσία δε βιάζεται - εμείς βιαζόμαστε

                                                              Κυριάκος Τζιαμπάζης*

Η Ρωσία είναι παγκόσμια δύναμη και ασκεί σοβαρή επίδραση στην παγκόσμια πολιτική αρένα. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Τελευταίο παράδειγμα η συνεργασία της με τις ΗΠΑ για κοινή πολιτική για διευθέτηση του συριακού προβλήματος. Με την επιμονή της κατάφερε να παραμείνει στο κέντρο των συζητήσεων, η παραμονή του Σύρου Προέδρου Άσσαντ, αλλά και με τη στρατιωτική τους παρέμβαση έχουν αποδυναμώσει τις αντι-Ασσαντικές δυνάμεις, οι οποίες υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Αν τα αναφέρω αυτά είναι για να τονίσω ακριβώς το ρόλο που είναι σε θέση να διαδραματίζει η Ρωσική κυβέρνηση, όταν η ίδια θελήσει να ασκήσει τέτοιο ρόλο.

Στο παρελθόν η ανάμειξη της ΕΣΣΔ στο κυπριακό εκφράστηκε θετικά, αλλά χωρίς να δοθεί συνέχεια, μόνο σε δυο περιπτώσεις: Η πρώτη περίπτωση ήταν οι πρόταση της για ομοσπονδία, η οποία διατυπώθηκε από τον ΥΠΕΞ Α. Γκρομύκο στην  εφημερίδα «Ιζβέστια», ημ. 21/1/1965. Στη δήλωση του ο Α. Γκρομύκο αναφέρει τα ακόλουθα: «Η εσωτερική διάρθρωση του κυπριακού κράτους αποτελεί αποκλειστική υπόθεση του Κυπριακού λαού, ο οποίος μπορεί να διαλέξει με πλήρη ανεξαρτησία τη μορφή διακυβέρνησης που του ταιριάζει καλύτερα, λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα συμφέροντα της ελληνικής και τουρκικής κοινότητας, μέσα στα πλαίσια του κυπριακού κράτους. Η ομοσπονδιακή μορφή θα μπορούσε να επιλεγεί. Είναι αυτονόητο, ότι μια τέτοια μορφή διάρθρωσης προϋποθέτει την ύπαρξη ενιαίας κεντρικής κυβέρνησης, ενιαίας οργάνωσης άμυνας, ενιαίο διοικητικό και δικαστικό μηχανισμό. Επαναλαμβάνω ότι ο Κυπριακός λαός έχει το κυριαρχικό δικαίωμα να ρυθμίσει μόνος του τη μορφή της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Κύπρου. Κάθε μορφή ή προσπάθεια ανάμειξης στη ρύθμιση αυτού του προβλήματος πρέπει να παραμεριστεί κατηγορηματικά».

Ήταν μια πολύ σοφή πρόταση, η οποία ανταποκρινόταν στα συμφέροντα των Κυπρίων στο σύνολο τους. Δυστυχώς ενώ διατυπώθηκε αυτή η άποψη, το υπουργείο Εξωτερικών της ΕΣΣΔ δεν έδωσε συνέχεια, επειδή ίσως, -σ’ αυτό κάνω μια υπόθεση- η «ένωση» ως πολιτική των Ελληνοκυπρίων αποτελούσε εκρηκτική ύλη στα σωθικά του ΝΑΤΟ, η οποία με την έκρηξη της θα το οδηγούσε σε διάλυση. Αυτό επισκίασε κάθε άλλη ιδέα, γι’ αυτό και δεν κατέβαλε καμιά προσπάθεια να συζητήσει με τις δυο πλευρές, παρ’ όλο που διατηρούσε σχέσεις και με την Τουρκία και με την Κυπριακή Δημοκρατία. Εκείνη την εποχή, οι σχέσεις της με την Τουρκία βρίσκονταν σε πολύ ψηλό επίπεδο και η θέση για Ομοσπονδία χωρίς τη μετακίνηση πληθυσμών, επαναλήφθηκε και κατά την επίσκεψη Κοσύγκιν τον επόμενο χρόνο στην Άγκυρα. Για να είμαστε ειλικρινείς, σ’ αυτό φέρει τεράστια ευθύνη και η κυβέρνηση της Κύπρου, αλλά και το ΑΚΕΛ, στο γεγονός ότι δεν βρήκε γόνιμο έδαφος η πρόταση αυτή. Έκτοτε  και μέχρι το 1986 η πολιτική της Ρωσίας ήταν μια παγερή διατύπωση ουδετέρων θέσεων και χωρίς την καταβολή προσπάθειας με προσφορά είτε καλών υπηρεσιών είτε μεσολάβησης για διευθέτηση του προβλήματος. Η δεύτερη προσπάθεια είναι οι προτάσεις που κατέθεσε οι Μ. Γκορμπατσώφ, αλλά δεν προωθήθηκαν αφού σε σύντομο διάστημα η ΕΣΣΔ εισήλθε σε πορεία εσωστρέφειας που τελικά οδήγησε στη διάλυση της.

Μετά το 1974 επεκράτησε η πολιτική της μη ανάμειξης στο πρόβλημα που πήρε άλλες διαστάσεις, ύστερα από το πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας στην χώρα μας. Στην εξωτερική πολιτική της ΕΣΣΔ επεκράτησε η άποψη, ότι το κυπριακό μπορούσε να αποτελέσει μόνιμη εστία αντιπαραθέσεων μέσα στο ίδιο το ΝΑΤΟ και δεν είχε τη διάθεση να βοηθήσει στη διευθέτηση του κυπριακού για να λυθούν τα προβλήματα του ΝΑΤΟ. Με άλλα λόγια, πρώτα ήταν τα συμφέροντα της ΕΣΣΔ και η Κύπρος και το μέλλον του λαού της βρισκόταν έξω από τον πολιτικό ορίζοντα της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ. Το παράδειγμα της θέσης που έλαβε το 1978 έναντι του αμερικανο-αγγλο-καναδικού σχεδίου λύσης οδηγεί σ’ αυτό το λογικό συμπέρασμα. Βέβαια, η ΕΣΣΔ θα μπορούσε να συμβληθεί σ’ αυτές τις προσπάθειες και να απαιτήσει να συμμετέχει στη διευθέτηση του κυπριακού αν πραγματικά ήθελε να επιλυθεί το πρόβλημα. Δυστυχώς άσκησε την εξωτερική πολιτική που θεωρούσε πιο συμφέρουσα γι’ αυτήν, την ευθύνη έφεραν οι ίδιοι οι Κύπριοι που δεν εννοούσαν να απαλλαγούν από τα α-λυτρωτικά τους εθνοτικά κόμπλεξ. Τότε στην Κύπρο, τα ελληνοκυπριακά χωριά ήταν ακόμα κενά, οι έποικοι ήταν μονάδες και οι συζητήσεις για επιστροφή εδαφών θα είχε άλλη βάση από αυτήν που είχε αργότερα. Ο χρόνος δημιούργησε τετελεσμένα που σήμερα είναι ακατόρθωτο να ξεπεραστούν.

Επί του προκειμένου: η δήλωση της κας Ζαχάροβα, η οποία υποβάλλει άμεσα και χωρίς περιστροφές ότι, δεν πρέπει να βιαζόμαστε για λύση, επειδή είναι δυνατόν η βιασύνη να μας οδηγήσει σε δεσμεύσεις όπως εκείνες του 2004 με το σχέδιο Ανάν. Δεν θα σχολιάσω το τι έγινε στην περίοδο του 2004, εξάλλου δεν έχει πια καμιά σημασία, είναι ένα παρελθόν και σαν τέτοιο θα το αξιολογήσουν οι ιστορικοί μετά τη διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος. Όμως, αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι, η αναφορά της κας Ζαχάροβα στο σχέδιο Ανάν στρέφεται ενάντια στις προσπάθειες που καταβάλλονται από τους ηγέτες των δυο κοινοτήτων Ν. Αναστασιάδη και Μ. Ακκιντζί για ρύθμιση του προβλήματος. Το κυπριακό έκλεισε ήδη μισό αιώνα χωρίς να λυθεί, στο έδαφος έχουν διαμορφωθεί άλλες πραγματικότητες, επειδή η ζωή τις υποβάλλει και κανείς δεν μπορεί να τις εμποδίσει, αλλά και τα πολιτικά οράματα έχουν ανακατασκευαστεί, έτσι που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής τους.

Προσωπικά δεν μπορώ να αντιληφθώ τη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων που η δήλωση της εκπροσώπου του ΥΠΕΞ Ρωσίας τυποποιεί. Να σκεφθώ ότι, επανήλθε η Ρωσία στην πολιτική που ακολουθούσε η ΕΣΣΔ;

Θεωρώ ως ένα πολύ σοβαρό πολιτικό ολίσθημα αυτή τη δήλωση. Θα ήταν πολύ θετικό αν η Ρωσία τασσόταν υπέρ της άμεσης και ταχύτερης λύσης του προβλήματος της χώρας μου, ότι θα αναλάμβανε και η ίδια πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα θετικό πολιτικό κλίμα, λαμβανομένου υπόψη των καλών σχέσεων, οικονομικών, πολιτικών και άλλων, που διατηρεί με την Τουρκία. Θα ήταν μια θετική προσφορά προς τον κυπριακό λαό, παρά να βρίσκεται στην άλλη όχθη. Θεωρώ ότι αυτή η πολιτική θέση ενισχύει περισσότερο τις εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες απορρίπτουν κάθε προσπάθεια διευθέτησης του προβλήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι, μόνο αυτές οι δυνάμεις χαιρέτησαν τη δήλωση της κας Ζαχάροβα.

Είναι αναγκαίο να εξετάσουμε αυτή τη δήλωση και από μια άλλη γωνία ανάλυσης: σε ποιους έλεγε η κα Ζαχάροβα «να μη βιάζονται»; Στους Κυπρίους ή στην Τουρκία; Αν η Τουρκία λάβει αυτό το μήνυμα ως προτροπή να μη προχωρήσει στη διευθέτηση και αν εκτιμήσει ότι αυτό της συμφέρει στην υλοποίηση των στρατηγικών της συμφερόντων, γιατί να βιαστεί, όταν θα έχει και την υποστήριξη μιας μεγάλης δύναμης με την οποία η οικονομική της συνεργασία θα ξεπεράσει ίσως τα $100 δις; Σε ποιον τελικά θα τείνει ευήκοον ους η Τουρκία; Στην μικρή Κύπρο, που ο συνολικός της πληθυσμός δεν ξεπερνά το εκατομμύριο, αφού που έτσι και αλλιώς το ένα της πόδι βρίσκεται εδώ και δεν κανείς μπορεί να την εκδιώξει;

Θεωρώ λοιπόν, μέγιστο λάθος τη δήλωση της κας Ζαχάροβα. Επείγει η αναθεώρηση αυτής της πολιτικής, αν όντως ορθά η κα Ζαχάροβα απεικόνισε με τις δηλώσεις της τη θέση της ρωσικής κυβέρνησης. Μας ενδιαφέρει η Ρωσία να συμμετέχει στη ρύθμιση του κυπριακού, αλλά όχι με τη μορφή της αντιπαράθεσης, αλλά της συμμετοχής στην προσπάθεια για τη διευθέτηση του.

*Ο συγγραφέας του άρθρου απεφοίτησε από το νομικό τμήμα του πανεπιστήμιο Κιέβου, τον κλάδο του Διεθνούς Δικαίου (1971) και την Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών στη Μόσχα (1974).