ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΚΥΠΡΟΣ

Η συγκρότηση ταυτότητας του πολίτη

(συλλογική εργασία σε εποπτεία Κυριάκου Τζιαμπάζη)

Τέθηκε σε κυκλοφορία αυτές τις μέρες το πιο πάνω βιβλίο στο οποίο συμμετέχουν με εργασίες του οι ακόλουθοι συγγραφείς: Κυριάκος Τζιαμπάζης, Emin Akkor, Çağdaş Polili, Μιχάλης Παπαπέτρου, Ρικάρδο Λόπεζ, Ανδρέας Παυλικάς, Τάκης Χατζηδημητρίου, Μενέλαος Αβραάμ, Γιώργος Μολέσκης, Χρίστος Χατζήπαπας, Ανδρέας Π. Πολυδώρου, Γιώργος Κουμουλλής.

Το βιβλίο αναφέρεται στη συγκρότηση του πολίτη στην Ομοσπονδιακή Κύπρο, όπου οι συγγραφείς τονίζουν αναλύουν τις πολλαπλές ταυτότητες που συγκροτούν τον πολίτη, ως πολίτη του κράτους και τον δένουν με το χρόνο και τον τόπο. Οι συγγραφείς τονίζουν ότι η συγκρότηση του πολίτη θα πρέπει να γίνει στη βάση των νέων αρχών και αξιών που δημιουργεί το ομοσπονδιακό κράτος, όπως και κάθε κράτος. Αυτές τις επιμέρους ταυτότητες που ερευνούν οι συγγραφείς υποβάλλουν ότι, η κοινή ταυτότητα είναι αυτή που θα οδηγήσει τους πολίτες και τη χώρα σ’ ένα ειρηνικό και ασφαλές μέλλον.

Η υπογραφή της λύσης δεν θα επιλύσει τα πολλαπλά προβλήματα, τα οποία συσσωρεύτηκαν στη διάρκεια τόσων πολλών χρόνων βίαιου διαχωρισμού και έλλειψη επαφής μεταξύ των κοινοτήτων της χώρας μας. Θα χρειαστούν να καταβληθούν τεράστιες προσπάθειες και από τις δυο κοινότητες για να εξαλειφθούν τα εθνικιστικά στερεότυπα που η συλλογική ιστορική αφήγηση καλλιέργησε, η οποία στο παρελθόν ανέβασε την αντιπαράθεση, πολλές φορές, σε επίπεδα ψυχολογικής υστερίας και σε ακραίες ενέργειες.

Η πίστη στην ειρηνική συμβίωση και την κοινή ευτυχία θα κινητοποιήσει όλα τα κοινωνικά στρώματα του λαού, τα οποία  μπορούν να απελευθερώσουν το μέλλον -το δικό τους μέλλον- που τα είχαν φυλακίσει στο στείρο εθνικιστικό ανταγωνισμό και τη βίαιη αντιπαράθεση. Θα τους δώσει τις δυνατότητες να συμμετέχουν σ’ ένα πανηγύρι οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, πρωτόγνωρο στην ιστορία της  χώρας μας.

Ρόλο στην καλλιέργεια συνθηκών συνεργασίας, αλληλοκατανόησης και δημιουργίας κοινής συνείδησης για υπεράσπιση του ομοσπονδιακού καθεστώτος, η οποία προϋποθέτει τη συγκρότηση του πολίτη του ομοσπονδιακού κράτους και της υπεράσπισης του, έχουν οι πνευματικοί άνθρωποι και η διανόηση της χώρας μας. Λογοτέχνες και ποιητές, φιλόσοφοι και ιστορικοί, δάσκαλοι και καθηγητές όλων των βαθμίδων θα πρέπει να στρατευθούν σ’ αυτή την τιτάνια προσπάθεια για εδραίωση του ομοσπονδιακού κράτους και στην υλοποίηση των στόχων του. Η υπεράσπιση, ο σεβασμός και η εφαρμογή των προνοιών του Ομοσπονδιακού Συντάγματος θα αποτελέσει το στρατηγικό στόχο στην υπεράσπιση της Πατρίδας.

Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα μέρη με 12 κεφάλαια. Σελίδες 300

Περιεχόμενα

            Προλεγόμενα  …………………………………………………….7-10

                                                                                     

Μέρος Πρώτο

Η ταυτότητα των πολιτών στην Ομοσπονδιακή Κύπρο

Κεφάλαιο 1. ……………………………………………………….

Κυριάκος Τζιαμπάζης: Οι Κύπριοι σε αναζήτηση ταυτότητας. Εμπειρίες από το παρελθόν και προδιαγραφές για το μέλλον.

Κεφάλαιο 2………………………………………………………...

Emin Akkor: Ο ρόλος των ΜΜΕ στη διαμόρφωση της κυπριακής ταυτότητας.

Κεφάλαιο3…………………………………………………………

Çağdaş Polili: Η γλώσσα της ταυτότητας και η ταυτότητα της γλώσσας.

Μέρος Δεύτερο

πολιτική, οικονομία και ταυτότητα

Κεφάλαιο 4…………………………………………………...........

Μιχάλης Παπαπέτρου: Πολιτική και Πολιτικοί, σχέση ελευθερίας και εξάρτησης.

Κεφάλαιο 5………………………………………………………...

Ρικάρδο Λόπεζ: Κριτική προσέγγιση για την απουσία της Αριστεράς από το πολιτικό γίγνεσθαι.

Κεφάλαιο 6………………………………………………………...

Ανδρέας Παυλικάς: Οικονομία και ανάπτυξη στην ομοσπονδιακή Κύπρο.

Μέρος Τρίτο

Πολιτισμός, λογοτεχνία, ποίηση και ταυτότητα

Κεφάλαιο7……………………………………………………….

Τάκης Χατζηδημητρίου: Πολιτιστική ταυτότητα, μνημεία, και λύση.

Κεφάλαιο 8………………………………………………………

Μενέλαος Αβραάμ: Η συγκρότηση της ταυτότητας των Κυπρίων μέσα από την ανάλυση λογοτεχνικών έργων.

Κεφάλαιο 9 ………………………………………………………

Γιώργος Μολέσκης: Ο ΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ – Η ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, παράλληλες διαδρομές και συναντήσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.      

Κεφάλαιο10.……………………………………………………...

            Χρήστος Χατζήπαπας:Λογοτεχνική «ρωγμή» στο «τείχος», διέξοδος    

            για την ενωμένη Κύπρο.

Μέρος Τέταρτο

Εκπαίδευση και η «κατασκευή» νέων πολιτών

Κεφάλαιο 11…………………………………………….

Ανδρέας Πολυδώρου: Εκπαίδευση για την ειρήνη και η καλλιέργεια ενιαίας ταυτότητας.  

Κεφάλαιο 12……………………………………………………...Γιώργος Κουμουλλής: Αγγλική Σχολή: Μια όαση στην έρημο του εθνικισμού.

           Βιογραφικά συγγραφέων………………………………………….

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΚΥΠΡΟΣ

Η συγκρότηση ταυτότητας του πολίτη

(συλλογική εργασία σε εποπτεία Κυριάκου Τζιαμπάζη)

Τέθηκε σε κυκλοφορία αυτές τις μέρες το πιο πάνω βιβλίο στο οποίο συμμετέχουν με εργασίες του οι ακόλουθοι συγγραφείς: Κυριάκος Τζιαμπάζης, Emin Akkor, Çağdaş Polili, Μιχάλης Παπαπέτρου, Ρικάρδο Λόπεζ, Ανδρέας Παυλικάς, Τάκης Χατζηδημητρίου, Μενέλαος Αβραάμ, Γιώργος Μολέσκης, Χρίστος Χατζήπαπας, Ανδρέας Π. Πολυδώρου, Γιώργος Κουμουλλής.

Το βιβλίο αναφέρεται στη συγκρότηση του πολίτη στην Ομοσπονδιακή Κύπρο, όπου οι συγγραφείς τονίζουν αναλύουν τις πολλαπλές ταυτότητες που συγκροτούν τον πολίτη, ως πολίτη του κράτους και τον δένουν με το χρόνο και τον τόπο. Οι συγγραφείς τονίζουν ότι η συγκρότηση του πολίτη θα πρέπει να γίνει στη βάση των νέων αρχών και αξιών που δημιουργεί το ομοσπονδιακό κράτος, όπως και κάθε κράτος. Αυτές τις επιμέρους ταυτότητες που ερευνούν οι συγγραφείς υποβάλλουν ότι, η κοινή ταυτότητα είναι αυτή που θα οδηγήσει τους πολίτες και τη χώρα σ’ ένα ειρηνικό και ασφαλές μέλλον.

Η υπογραφή της λύσης δεν θα επιλύσει τα πολλαπλά προβλήματα, τα οποία συσσωρεύτηκαν στη διάρκεια τόσων πολλών χρόνων βίαιου διαχωρισμού και έλλειψη επαφής μεταξύ των κοινοτήτων της χώρας μας. Θα χρειαστούν να καταβληθούν τεράστιες προσπάθειες και από τις δυο κοινότητες για να εξαλειφθούν τα εθνικιστικά στερεότυπα που η συλλογική ιστορική αφήγηση καλλιέργησε, η οποία στο παρελθόν ανέβασε την αντιπαράθεση, πολλές φορές, σε επίπεδα ψυχολογικής υστερίας και σε ακραίες ενέργειες.

Η πίστη στην ειρηνική συμβίωση και την κοινή ευτυχία θα κινητοποιήσει όλα τα κοινωνικά στρώματα του λαού, τα οποία  μπορούν να απελευθερώσουν το μέλλον -το δικό τους μέλλον- που τα είχαν φυλακίσει στο στείρο εθνικιστικό ανταγωνισμό και τη βίαιη αντιπαράθεση. Θα τους δώσει τις δυνατότητες να συμμετέχουν σ’ ένα πανηγύρι οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, πρωτόγνωρο στην ιστορία της  χώρας μας.

Ρόλο στην καλλιέργεια συνθηκών συνεργασίας, αλληλοκατανόησης και δημιουργίας κοινής συνείδησης για υπεράσπιση του ομοσπονδιακού καθεστώτος, η οποία προϋποθέτει τη συγκρότηση του πολίτη του ομοσπονδιακού κράτους και της υπεράσπισης του, έχουν οι πνευματικοί άνθρωποι και η διανόηση της χώρας μας. Λογοτέχνες και ποιητές, φιλόσοφοι και ιστορικοί, δάσκαλοι και καθηγητές όλων των βαθμίδων θα πρέπει να στρατευθούν σ’ αυτή την τιτάνια προσπάθεια για εδραίωση του ομοσπονδιακού κράτους και στην υλοποίηση των στόχων του. Η υπεράσπιση, ο σεβασμός και η εφαρμογή των προνοιών του Ομοσπονδιακού Συντάγματος θα αποτελέσει το στρατηγικό στόχο στην υπεράσπιση της Πατρίδας.

Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα μέρη με 12 κεφάλαια. Σελίδες 300

Περιεχόμενα

            Προλεγόμενα  …………………………………………………….7-10

                                                                                     

Μέρος Πρώτο

Η ταυτότητα των πολιτών στην Ομοσπονδιακή Κύπρο

Κεφάλαιο 1. ……………………………………………………….

Κυριάκος Τζιαμπάζης: Οι Κύπριοι σε αναζήτηση ταυτότητας. Εμπειρίες από το παρελθόν και προδιαγραφές για το μέλλον.

Κεφάλαιο 2………………………………………………………...

Emin Akkor: Ο ρόλος των ΜΜΕ στη διαμόρφωση της κυπριακής ταυτότητας.

Κεφάλαιο3…………………………………………………………

Çağdaş Polili: Η γλώσσα της ταυτότητας και η ταυτότητα της γλώσσας.

Μέρος Δεύτερο

πολιτική, οικονομία και ταυτότητα

Κεφάλαιο 4…………………………………………………...........

Μιχάλης Παπαπέτρου: Πολιτική και Πολιτικοί, σχέση ελευθερίας και εξάρτησης.

Κεφάλαιο 5………………………………………………………...

Ρικάρδο Λόπεζ: Κριτική προσέγγιση για την απουσία της Αριστεράς από το πολιτικό γίγνεσθαι.

Κεφάλαιο 6………………………………………………………...

Ανδρέας Παυλικάς: Οικονομία και ανάπτυξη στην ομοσπονδιακή Κύπρο.

Μέρος Τρίτο

Πολιτισμός, λογοτεχνία, ποίηση και ταυτότητα

Κεφάλαιο7……………………………………………………….

Τάκης Χατζηδημητρίου: Πολιτιστική ταυτότητα, μνημεία, και λύση.

Κεφάλαιο 8………………………………………………………

Μενέλαος Αβραάμ: Η συγκρότηση της ταυτότητας των Κυπρίων μέσα από την ανάλυση λογοτεχνικών έργων.

Κεφάλαιο 9 ………………………………………………………

Γιώργος Μολέσκης: Ο ΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ – Η ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, παράλληλες διαδρομές και συναντήσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.      

Κεφάλαιο10.……………………………………………………...

            Χρήστος Χατζήπαπας:Λογοτεχνική «ρωγμή» στο «τείχος», διέξοδος    

            για την ενωμένη Κύπρο.

Μέρος Τέταρτο

Εκπαίδευση και η «κατασκευή» νέων πολιτών

Κεφάλαιο 11…………………………………………….

Ανδρέας Πολυδώρου: Εκπαίδευση για την ειρήνη και η καλλιέργεια ενιαίας ταυτότητας.  

Κεφάλαιο 12……………………………………………………...Γιώργος Κουμουλλής: Αγγλική Σχολή: Μια όαση στην έρημο του εθνικισμού.

           Βιογραφικά συγγραφέων………………………………………….

Δήμαρχοι κατεχομένων και λύση

Κυριάκου Τζιαμπάζη

Η κα Κατερίνα Στεφάνου σε άρθρο της στον ΠΟΛΙΤΗ της Κυριακής ημερ. 4/12/2016 γράφει ανάμεσα στα άλλα: «Με τη σημείωση ότι η Αμμόχωστος αποτελεί εξαίρεση, ο κοινός τόπος των περισσοτέρων είναι η περιγραφή της σημερινής κατάστασης και οι εξαγγελίες για τους τρόπους με τους οποίους θα προσπαθήσουν να κρατήσουν ζωντανούς τους δεσμούς των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον τόπο καταγωγής τους. Μόνο δυο από αυτούς αναφέρθηκαν στο ενδεχόμενο λύσης. Και (συμπτωματικά;) και οι δυο ήταν άνθρωποι νεότεροι, στα σαράντα. Οι υπόλοιποι εξηγούν με ποιον τρόπο θα συνεχιστεί ο μακροχρόνιος. Ακούγοντας τους είναι να αναρωτιέται κανείς αν θέλουν τη λύση και την επιστροφή».

Δεν είναι τυχαία που η κα Στεφάνου καταλήγει σ’ αυτό το συμπέρασμα. Η φωνακτή άρνηση για παράδειγμα του κ. Α. Γαλανού να βρίσκεται με τους πολίτες της πόλης του στην ακτή της Αμμοχώστου, όταν πραγματοποιούνται εκδηλώσεις, να συνδιαβουλεύεται μαζί τους αλλά και με τους τουρκοκύπριους που σε περίπτωση λύσης θα είναι υποχρεωμένος να συνεργαστεί, επαληθεύουν τα λεγόμενα της. Ο ίδιος παραδέχθηκε σε από ραδιοφώνου συζήτηση ότι μόνο τέσσερεις φορές επισκέφθηκε την πόλη που δημαρχεύει κι αυτές επειδή γίνονταν εκκλησιασμοί και μαζεύονταν όλοι οι πολιτικοί και οι τηλεοράσεις, Ακολουθεί με ιερή ευλάβεια τις πολιτικές ατζέντες που είχε ο κ. Γαλανός στα σαράντα τόσα χρόνια της πολιτικής του καριέρας που στηρίζονταν στο μακροχρόνιο και την άρνηση της λύσης. Θα τις δικαιολογεί και στο μέλλον με αναφορά «για βιώσιμη και λειτουργική λύση», ενώ βλέπουμε όλοι το Βαρώσι να λιώνει με την πάροδο του χρόνου. 

Χρειάζεται ανανέωση ιδεών, πολιτικών πρακτικών και προσώπων. Ανανέωση χωρίς να κοιτάμε συνεχώς προς τα πίσω με τάση συνεχούς αυτοεπιβεβαίωσης. Για να υπάρξει ανανέωση στην κοινωνία, απαιτείται να μιλήσουμε με καθαρές κουβέντες για το πώς θέλουμε την πόλη μας την επόμενη πενταετία. Θεωρώ ότι ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΡΔΟΣ φέρει νέες προτάσεις που θα ανανεώσουν τις προσπάθειες για επιστροφή της πόλης, θα φέρουν την Αμμόχωστο στην πόλη της και όχι να τη γυρίζουν σαν επαίτη στις ευρωπαϊκές πόλεις. Μαζί ε/κ και τ/κ θα οικοδομήσουμε τη νέα πόλη, θα φέρουμε νέους Αμμοχωστιανούς να την κατοικήσουν και να ακούσουμε γέλια και φωνές παιδικές στα πάρκα της, θα οργανωθούν ξανά οι γιορτές του πορτοκαλιού, θα γεμίσουν οι παραλίες με τη χρυσή αμμουδιά νέους και νέες. Αυτή την ανανέωση θα φέρει η εκλογή του ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΡΔΟΥ, που ως νέος κουβαλά νέες ιδέες, σύγχρονες και προοδευτικές. Το παρελθόν δεν ανήκει στους νέους, ανήκει στη γενιά που φεύγει. Ανήκει στη γενιά του κ. Γαλανού που είναι μέρος του προβλήματος.

Οι νέοι φορείς νέων τεχνολογιών, ηλεκτρονικής διοίκησης και επικοινωνίας, βρίσκονται πολύ πιο μπροστά από μας και είναι δική μας υποχρέωση να τους ανοίξουμε τους ορίζοντες και όχι να τους κλείνουμε, επαναλαμβάνοντας συνεχώς το παρελθόν. Δώστε τόπο στα νιάτα και φορείς προοδευτικών ιδεών και προτάσεων. Το μέλλον ανήκει σ' αυτούς, είναι η προοπτική της χώρας μας. Εμείς ως η γενιά που φεύγει, η μόνη υποχρέωση που έχουμε είναι να τους βοηθήσουμε να ανοίξουν τα φτερά τα δικά τους και της πόλης που θα κατοικήσουν. Τόπο στα νιάτα!

Ηλεκτρονική εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ ημερ. 5/12/2016

Αγαπητέ μου φίλε Τάκη,

Διάβασα μέσα σε μια νύκτα το «Χαίρω πολύ» και πράγματι χάρηκα πολύ χωρίς εισαγωγικά, επειδή εκφράζω τα πιο βαθιά μου αισθήματα για σένα και χαίρομαι όταν για πρώτη φορά σου ‘πα εκείνο το τυπικό «χαίρω πολύ». Είναι αλήθεια όταν λένε ότι, από το γράψιμο και το λόγο μπορείς να καταλάβεις το χαρακτήρα του ανθρώπου. Θυμήθηκα και πάλι εκείνο που σου έγραψα, όταν παρουσίαζα το πρώτο σου βιβλίο στη Λεμεσό: ο λόγος σου είναι γάργαρο νερό, που τρέχει-τρέχει και δεν μπορείς να το προλάβεις. Γι’ αυτό και ο πατέρας της εμπειρικής διαλεκτικής Ηράκλειτος επέμενε να τονίζει ότι, δεν μπορείς να περάσεις δυο φορές από το ίδιο νερό. Εσύ με το λόγο σου προσπερνάς ποτάμια, λαγκάδια και βουνά, όπως τα περιστέρια που ζωγραφίστηκαν στο εξώφυλλο του βιβλίου σου που διασχίζουν περήφανα και ελεύθερα τον ουρανό. Ο λόγος σου καθαρός σαν κρύσταλλο όπως και η καρδιά σου και γι’ αυτό το «χαίρω πολύ» για σένα δεν είναι τυχαία μια χωρίς περιεχόμενο έκφραση αλλά λόγος βαθύς, λόγος που βαραίνει στο χρόνο, λόγος που πολλαπλασιάζει τα «χαίρω πολύ», λόγος που μετατρέπεται σε γέφυρα συνένωσης με άλλους ανθρώπους.

Το βιβλίο σου είναι ένας ύμνος στη φιλία, στην ανθρωπιά, στη καθαρότητα των συναισθημάτων που δεν χωρούν μεταμφιεσμένες και επιτηδευμένες συμπεριφορές. Λεφτερώθηκες φίλε μου από δόγματα και στερεότυπα που κρατούσαν φυλακισμένη αυτή την καρδιά και το πνεύμα. Τα άφησες ελεύθερα να τα παίρνουμε ‘μεις, να τα ‘χουμε σα φυλακτό για τη δική μας ζωή, σ’ αυτό τον δύσκολο δρόμο της σύντομης ζωής μας. Πλούτισες τη σκέψη μας, πλούτισες τη ζωή μας, μας έκανες πιο δυνατούς να λέμε χωρίς φειδώ το «χαίρω πολύ» το πραγματικό «χαίρω πολύ», που η πιο πολλοί αγνοούμε τη δύναμη που μπορεί να δώσει στους ανθρώπους φιλίες, αληθινές φιλίες που γεμίζουν τον άνθρωπο και τον κάνουν Άνθρωπο.

Να είσαι πάντα καλά φίλε μου,

Κυριάκος Τζιαμπάζης

Ένας φανατικός θαυμαστής του ανθρώπου που λέγεται Τάκης Μιχαήλ

Άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα

                                    Κυριάκου Τζιαμπάζη

Οι ηγέτες των δυο κοινοτήτων προχωρούν με ταχείς ρυθμούς στην επίλυση του προβλήματος. Η κοινωνία παραμένει απαθής χωρίς να μπορεί να εκφράσει άποψη, επειδή δεν είναι πλήρως ενημερωμένη. Οι ηγέτες αδυνατούν και δεν θα ήταν αποτελεσματικό να διαπραγματεύονται δημοσίως. Αυτό θα οδηγούσε στην υπονόμευση των διαπραγματεύσεων, θα τους ήταν αδύνατο να ελίσσονται και να βρίσκουν τη χρυσή τομή για κάθε θέμα. Εξ άλλου η κοινωνία των πολιτών, δεν μπορεί να διαπραγματεύεται, εφόσον τα θέματα είναι εξειδικευμένα, και, μόνον ειδικοί εμπειρογνώμονες μπορούν να τα επιλύσουν. Αυτά ως γενική εισαγωγή στο θέμα.

Οι ηγέτες όμως, μπορούν με τις ενέργειες τους να δώσουν πολλαπλά μηνύματα στην κοινωνία των πολιτών, έτσι που να δημιουργήσουν θετικό κλίμα με αποτέλεσμα να γίνει αποδεκτή η ρύθμιση που θα βρουν και θα συμφωνήσουν. Για παράδειγμα:

1^ον. Μπορούν να αναχωρήσουν για την Ελβετία από το αεροδρόμιο Λευκωσίας στο οποίο να επιβαίνουν οι ηγέτες των κοινοτήτων και από ένας σύμβουλος τους. Θα έλεγα να ζητήσουν τη βοήθεια επιχειρηματιών που διαθέτουν ιδιωτικό αεροπλάνο και το οποίο μπορεί να αναχωρήσει από το συγκεκριμένο αεροδρόμιο. Τέτοια ενέργεια θα δημιουργούσε πολύ θετικό πολιτικό κλίμα στο εσωτερικό, και, ταυτόχρονα, στο εξωτερικό. Τέτοια ενέργεια θα έδειχνε ότι δεν υπάρχουν εχθρικές/αντίθετες πλευρές, αλλά Κύπριοι συνομιλητές που κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο, έχουν βρει κώδικες επικοινωνίας χωρίς αντιπαραθέσεις και συζητούν ως Κύπριοι που επιθυμούν διακαώς να διευθετηθεί το πρόβλημα της χώρας τους.

2^ον. Θα πρέπει οι δυο ηγέτες να δώσουν οδηγίες όπως τα κεντρικά τηλεοπτικά κανάλια αρχίσουν να προβάλλουν εκδηλώσεις και δηλώσεις που ωθούν την κοινωνία στην αποδοχή των συμφωνιών που θα υπογραφούν. Για παράδειγμα, θα μπορούσε το πρόγραμμα που παρουσιάζει το ΡΙΚ2 «Κάτω από τον ίδιο ουρανό» να μεταφερθεί στο ΡΙΚ1. Επίσης, οι ειδήσεις να παρουσιάζονται με τουρκικούς υποτίτλους. Το ίδιο ακριβώς να γίνει και από την τουρκοκυπριακή τηλεόραση. Επίσης μπορούν να παρουσιάζονται πνευματικοί άνθρωποι και των δυο κοινοτήτων, οι οποίοι συνεργάζονται μεταξύ τους, έτσι που να τους γνωρίσει η κυπριακή κοινωνία και να αποδεχθεί τα μηνύματα τους για επανένωση.

3^ον. Είναι ώρα οι δυο κοινότητες να ενωθούν τηλεφωνικά έτσι που να μην υπάρχουν εμπόδια στην επικοινωνία και να μην χρειάζεται να τηλεφωνούν μέσω Τουρκίας.

4^ον. Επείγει η κατάργηση της διπλής ασφάλισης των αυτοκινήτων που είναι ένα κόστος αρκετά μεγάλο και εμποδίζει τη διακίνηση ένθεν και ένθεν των οδοφραγμάτων. Έχω την πεποίθηση ότι, αν εφαρμοσθούν αυτά τα μέτρα, οι σχέσεις ανάμεσα στις κοινότητες θα διαφοροποιηθούν, η κοινωνία θα ετοιμαστεί ψυχολογικά ότι επίκειται η λύση και θα την αποδεχτούν. Οι ηγέτες μας χρειάζεται να είναι πιο αποφασιστικοί σε μέτρα και δράσεις που επανενώνουν τους απλούς ανθρώπους που ήταν θύματα εθνικιστικών πολιτικών του παρελθόντος. Θα δώσουν το μήνυμα ότι μια νέα Κύπρος αναδύεται μέσα από τις στάχτες που την πλάκωσαν στο παρελθόν.

ΠΟΛΙΤΗΣ 28/10/2016

       

Νίκησε ο συμβιβασμός

                                         Δρ.  Κυριάκου Τζιαμπάζη

Έχουν ακούσει οι πολίτες ιαχές νίκης: «Δεν πέτυχε ο Ακκιντζή να καθορίσει χρονοδιάγραμμα και έφυγε θυμωμένος». Και απ’ όλους τους ελληνοκύπριους ακούστηκε το «αέρα» λες και έκαναν έφοδο για κατάληψη εχθρικού εδάφους. Ακόμα και ο Νικόλας Παπαδόπουλος συνεχάρη τον κ. Ν. Αναστασιάδη για την επιτυχία του. Ποιος όμως καλλιέργησε αυτό το πολεμικό κλίμα «νίκης»; Ο κ. Αναστασιάδης που συνεχώς επαναλαμβάνει την επωδό, ότι δεν δέχεται χρονοδιαγράμματα; Ας πούμε όμως την αλήθεια: ενώπιον του γ.γ. του ΟΗΕ κ. Παν Κι Μουν τέθηκαν δυο απόψεις. Η μία υποστήριζε το μη καθορισμό χρονοδιαγράμματος και η άλλη υποστήριζε να τεθούν χρονικά ορόσημα. Ο γ.γ. του ΟΗΕ ως έμπειρος διπλωμάτης βρήκε τη χρυσή τομή και τους είπε: «Τα χρονικά όρια έχουν εξαντληθεί, μέχρι το τέλος του χρόνου θα πρέπει να φτάσετε σε λύση». Διερωτώμαι και νομίζω ο κάθε λογικός άνθρωπος αυτό θα έκανε, γιατί οι δυο συνομιλητές δεν διατύπωσαν από μόνοι τους αυτή τη θέση και χρειάστηκε η βοήθεια του ΟΗΕ. Κάποιος είναι δυνατόν να ισχυριστεί, ότι αμφότεροι ήθελαν την κάλυψη του γ.γ. του ΟΗΕ για να αποφύγουν την κριτική των απορριπτικών δυνάμεων της κοινότητας τους. Δυνατόν όμως να είναι και το άλλο: η κάθε πλευρά, ειδικά η ελληνοκυπριακή, να προσπαθεί να αποδείξει ότι, κατήγαγε «περιφανή νίκη» κατά του «άλλου», όπως και η άλλη θα πει ότι το τέλος του χρόνου είναι εξ αντικειμένου ένα χρονοδιάγραμμα, για να ικανοποιήσει κι αυτός τους απορριπτικούς της κοινότητας του. Αν είναι έτσι το πράγμα, τότε έχουμε ηττηθεί όλοι από τέτοια προσέγγιση. Αποδείχνει ότι ακούμε ζούμε στον αιώνα της αντιπαράθεσης και όχι του συμβιβασμού και της επανένωσης της χώρας.

Έχω τονίσει πολλές φορές ότι, οι δυο ηγέτες δεν βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλο, αλλά ο ένας δίπλα στον άλλο, προσπαθώντας να καταλήξουν με συμβιβασμούς και υποχωρήσεις σε αίσιο τέλος. Οι ηγέτες θα πρέπει να αντιληφθούν ότι είναι συνεργάτες και συνέταιροι σ’ αυτό το κράτος, που όσο και αν δεν το ήθελαν οι ηγέτες του 1960 αυτό ακόμα υπάρχει και μπορούν να το αναδομήσουν σε ομοσπονδιακή μορφή και να του δώσουν νέα ζωή και ώθηση για το μέλλον όλων των Κυπρίων. Αν αναλωθούν στο ποιος θα κερδίσει περισσότερα από τον άλλο, ίσως να είναι μοιραίο και για το νέο κράτος. Θα πρέπει να καταλήξουν από κοινού σ’ ένα κράτος που θα το αγαπάμε και θα το υποστηρίζουμε όλοι μας και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να μας μεταφέρει ξανά πίσω στις συνθήκες του 1963. Το «εμείς ποδά τζιαι τζιείνοι ποτζεί», που υποστηρίζουν οι απορριπτικοί και των δυο κοινοτήτων δεν είναι ένα βελούδινο διαζύγιο, αλλά θα δημιουργήσει τέτοιες περιπλοκές και καταστάσεις, οι οποίες θα είναι πολύ πιο επώδυνες από εκείνες του 1974. Μπορεί να είναι εύκολο να τραβήξεις γραμμές που να χωρίζουν τη Κύπρο σε δυο κράτη, αλλά δεν θα είναι εύκολο να μοιράσεις την ΑΟΖ ούτε τον εναέριο χώρο της Κύπρου, όπου οι γραμμές είναι νοητές και αμφισβητούμενες. Τα επακόλουθα θα είναι τραγικά για όλους του Κυπρίους και του βορρά και του νότου. Ας αφήσουν λοιπόν τις ιαχές νίκης, και ας προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Το τέλος του 2016 είναι μπροστά στην πόρτα της Κύπρου. Ας καλωσορίσουμε το νέο χρόνο χαμογελαστοί και όχι κατηφείς και φοβισμένοι.

Αλήθεια 2/10/2016

Η Ρωσία δε βιάζεται - εμείς βιαζόμαστε

                                                              Κυριάκος Τζιαμπάζης*

Η Ρωσία είναι παγκόσμια δύναμη και ασκεί σοβαρή επίδραση στην παγκόσμια πολιτική αρένα. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Τελευταίο παράδειγμα η συνεργασία της με τις ΗΠΑ για κοινή πολιτική για διευθέτηση του συριακού προβλήματος. Με την επιμονή της κατάφερε να παραμείνει στο κέντρο των συζητήσεων, η παραμονή του Σύρου Προέδρου Άσσαντ, αλλά και με τη στρατιωτική τους παρέμβαση έχουν αποδυναμώσει τις αντι-Ασσαντικές δυνάμεις, οι οποίες υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Αν τα αναφέρω αυτά είναι για να τονίσω ακριβώς το ρόλο που είναι σε θέση να διαδραματίζει η Ρωσική κυβέρνηση, όταν η ίδια θελήσει να ασκήσει τέτοιο ρόλο.

Στο παρελθόν η ανάμειξη της ΕΣΣΔ στο κυπριακό εκφράστηκε θετικά, αλλά χωρίς να δοθεί συνέχεια, μόνο σε δυο περιπτώσεις: Η πρώτη περίπτωση ήταν οι πρόταση της για ομοσπονδία, η οποία διατυπώθηκε από τον ΥΠΕΞ Α. Γκρομύκο στην  εφημερίδα «Ιζβέστια», ημ. 21/1/1965. Στη δήλωση του ο Α. Γκρομύκο αναφέρει τα ακόλουθα: «Η εσωτερική διάρθρωση του κυπριακού κράτους αποτελεί αποκλειστική υπόθεση του Κυπριακού λαού, ο οποίος μπορεί να διαλέξει με πλήρη ανεξαρτησία τη μορφή διακυβέρνησης που του ταιριάζει καλύτερα, λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα συμφέροντα της ελληνικής και τουρκικής κοινότητας, μέσα στα πλαίσια του κυπριακού κράτους. Η ομοσπονδιακή μορφή θα μπορούσε να επιλεγεί. Είναι αυτονόητο, ότι μια τέτοια μορφή διάρθρωσης προϋποθέτει την ύπαρξη ενιαίας κεντρικής κυβέρνησης, ενιαίας οργάνωσης άμυνας, ενιαίο διοικητικό και δικαστικό μηχανισμό. Επαναλαμβάνω ότι ο Κυπριακός λαός έχει το κυριαρχικό δικαίωμα να ρυθμίσει μόνος του τη μορφή της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Κύπρου. Κάθε μορφή ή προσπάθεια ανάμειξης στη ρύθμιση αυτού του προβλήματος πρέπει να παραμεριστεί κατηγορηματικά».

Ήταν μια πολύ σοφή πρόταση, η οποία ανταποκρινόταν στα συμφέροντα των Κυπρίων στο σύνολο τους. Δυστυχώς ενώ διατυπώθηκε αυτή η άποψη, το υπουργείο Εξωτερικών της ΕΣΣΔ δεν έδωσε συνέχεια, επειδή ίσως, -σ’ αυτό κάνω μια υπόθεση- η «ένωση» ως πολιτική των Ελληνοκυπρίων αποτελούσε εκρηκτική ύλη στα σωθικά του ΝΑΤΟ, η οποία με την έκρηξη της θα το οδηγούσε σε διάλυση. Αυτό επισκίασε κάθε άλλη ιδέα, γι’ αυτό και δεν κατέβαλε καμιά προσπάθεια να συζητήσει με τις δυο πλευρές, παρ’ όλο που διατηρούσε σχέσεις και με την Τουρκία και με την Κυπριακή Δημοκρατία. Εκείνη την εποχή, οι σχέσεις της με την Τουρκία βρίσκονταν σε πολύ ψηλό επίπεδο και η θέση για Ομοσπονδία χωρίς τη μετακίνηση πληθυσμών, επαναλήφθηκε και κατά την επίσκεψη Κοσύγκιν τον επόμενο χρόνο στην Άγκυρα. Για να είμαστε ειλικρινείς, σ’ αυτό φέρει τεράστια ευθύνη και η κυβέρνηση της Κύπρου, αλλά και το ΑΚΕΛ, στο γεγονός ότι δεν βρήκε γόνιμο έδαφος η πρόταση αυτή. Έκτοτε  και μέχρι το 1986 η πολιτική της Ρωσίας ήταν μια παγερή διατύπωση ουδετέρων θέσεων και χωρίς την καταβολή προσπάθειας με προσφορά είτε καλών υπηρεσιών είτε μεσολάβησης για διευθέτηση του προβλήματος. Η δεύτερη προσπάθεια είναι οι προτάσεις που κατέθεσε οι Μ. Γκορμπατσώφ, αλλά δεν προωθήθηκαν αφού σε σύντομο διάστημα η ΕΣΣΔ εισήλθε σε πορεία εσωστρέφειας που τελικά οδήγησε στη διάλυση της.

Μετά το 1974 επεκράτησε η πολιτική της μη ανάμειξης στο πρόβλημα που πήρε άλλες διαστάσεις, ύστερα από το πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας στην χώρα μας. Στην εξωτερική πολιτική της ΕΣΣΔ επεκράτησε η άποψη, ότι το κυπριακό μπορούσε να αποτελέσει μόνιμη εστία αντιπαραθέσεων μέσα στο ίδιο το ΝΑΤΟ και δεν είχε τη διάθεση να βοηθήσει στη διευθέτηση του κυπριακού για να λυθούν τα προβλήματα του ΝΑΤΟ. Με άλλα λόγια, πρώτα ήταν τα συμφέροντα της ΕΣΣΔ και η Κύπρος και το μέλλον του λαού της βρισκόταν έξω από τον πολιτικό ορίζοντα της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ. Το παράδειγμα της θέσης που έλαβε το 1978 έναντι του αμερικανο-αγγλο-καναδικού σχεδίου λύσης οδηγεί σ’ αυτό το λογικό συμπέρασμα. Βέβαια, η ΕΣΣΔ θα μπορούσε να συμβληθεί σ’ αυτές τις προσπάθειες και να απαιτήσει να συμμετέχει στη διευθέτηση του κυπριακού αν πραγματικά ήθελε να επιλυθεί το πρόβλημα. Δυστυχώς άσκησε την εξωτερική πολιτική που θεωρούσε πιο συμφέρουσα γι’ αυτήν, την ευθύνη έφεραν οι ίδιοι οι Κύπριοι που δεν εννοούσαν να απαλλαγούν από τα α-λυτρωτικά τους εθνοτικά κόμπλεξ. Τότε στην Κύπρο, τα ελληνοκυπριακά χωριά ήταν ακόμα κενά, οι έποικοι ήταν μονάδες και οι συζητήσεις για επιστροφή εδαφών θα είχε άλλη βάση από αυτήν που είχε αργότερα. Ο χρόνος δημιούργησε τετελεσμένα που σήμερα είναι ακατόρθωτο να ξεπεραστούν.

Επί του προκειμένου: η δήλωση της κας Ζαχάροβα, η οποία υποβάλλει άμεσα και χωρίς περιστροφές ότι, δεν πρέπει να βιαζόμαστε για λύση, επειδή είναι δυνατόν η βιασύνη να μας οδηγήσει σε δεσμεύσεις όπως εκείνες του 2004 με το σχέδιο Ανάν. Δεν θα σχολιάσω το τι έγινε στην περίοδο του 2004, εξάλλου δεν έχει πια καμιά σημασία, είναι ένα παρελθόν και σαν τέτοιο θα το αξιολογήσουν οι ιστορικοί μετά τη διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος. Όμως, αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι, η αναφορά της κας Ζαχάροβα στο σχέδιο Ανάν στρέφεται ενάντια στις προσπάθειες που καταβάλλονται από τους ηγέτες των δυο κοινοτήτων Ν. Αναστασιάδη και Μ. Ακκιντζί για ρύθμιση του προβλήματος. Το κυπριακό έκλεισε ήδη μισό αιώνα χωρίς να λυθεί, στο έδαφος έχουν διαμορφωθεί άλλες πραγματικότητες, επειδή η ζωή τις υποβάλλει και κανείς δεν μπορεί να τις εμποδίσει, αλλά και τα πολιτικά οράματα έχουν ανακατασκευαστεί, έτσι που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής τους.

Προσωπικά δεν μπορώ να αντιληφθώ τη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων που η δήλωση της εκπροσώπου του ΥΠΕΞ Ρωσίας τυποποιεί. Να σκεφθώ ότι, επανήλθε η Ρωσία στην πολιτική που ακολουθούσε η ΕΣΣΔ;

Θεωρώ ως ένα πολύ σοβαρό πολιτικό ολίσθημα αυτή τη δήλωση. Θα ήταν πολύ θετικό αν η Ρωσία τασσόταν υπέρ της άμεσης και ταχύτερης λύσης του προβλήματος της χώρας μου, ότι θα αναλάμβανε και η ίδια πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα θετικό πολιτικό κλίμα, λαμβανομένου υπόψη των καλών σχέσεων, οικονομικών, πολιτικών και άλλων, που διατηρεί με την Τουρκία. Θα ήταν μια θετική προσφορά προς τον κυπριακό λαό, παρά να βρίσκεται στην άλλη όχθη. Θεωρώ ότι αυτή η πολιτική θέση ενισχύει περισσότερο τις εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες απορρίπτουν κάθε προσπάθεια διευθέτησης του προβλήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι, μόνο αυτές οι δυνάμεις χαιρέτησαν τη δήλωση της κας Ζαχάροβα.

Είναι αναγκαίο να εξετάσουμε αυτή τη δήλωση και από μια άλλη γωνία ανάλυσης: σε ποιους έλεγε η κα Ζαχάροβα «να μη βιάζονται»; Στους Κυπρίους ή στην Τουρκία; Αν η Τουρκία λάβει αυτό το μήνυμα ως προτροπή να μη προχωρήσει στη διευθέτηση και αν εκτιμήσει ότι αυτό της συμφέρει στην υλοποίηση των στρατηγικών της συμφερόντων, γιατί να βιαστεί, όταν θα έχει και την υποστήριξη μιας μεγάλης δύναμης με την οποία η οικονομική της συνεργασία θα ξεπεράσει ίσως τα $100 δις; Σε ποιον τελικά θα τείνει ευήκοον ους η Τουρκία; Στην μικρή Κύπρο, που ο συνολικός της πληθυσμός δεν ξεπερνά το εκατομμύριο, αφού που έτσι και αλλιώς το ένα της πόδι βρίσκεται εδώ και δεν κανείς μπορεί να την εκδιώξει;

Θεωρώ λοιπόν, μέγιστο λάθος τη δήλωση της κας Ζαχάροβα. Επείγει η αναθεώρηση αυτής της πολιτικής, αν όντως ορθά η κα Ζαχάροβα απεικόνισε με τις δηλώσεις της τη θέση της ρωσικής κυβέρνησης. Μας ενδιαφέρει η Ρωσία να συμμετέχει στη ρύθμιση του κυπριακού, αλλά όχι με τη μορφή της αντιπαράθεσης, αλλά της συμμετοχής στην προσπάθεια για τη διευθέτηση του.

*Ο συγγραφέας του άρθρου απεφοίτησε από το νομικό τμήμα του πανεπιστήμιο Κιέβου, τον κλάδο του Διεθνούς Δικαίου (1971) και την Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών στη Μόσχα (1974).

Ανοικτή επιστολή προς τους πολιτικούς μας ηγέτες

Προς τους ηγέτες της κυπριακής κοινωνίας κ Μουσταφά Ακιντζί και Νίκο Αναστασιάδη:
Δηλώσατε δημόσια ότι έχετε το ίδιο όραμα για την μικρή μας νήσο, ότι θα είσαστε οι ηγέτες της λύσης που ταλανίζει τους Κυπρίους εδώ και πέντε δεκαετίες. Δηλώνετε σχεδόν καθημερινά, ότι είσαστε πολύ κοντά σε λύση του προβλήματος. Όμως πολλές ενέργειες, πράξεις και δηλώσεις μερικές φορές μας απογοητεύουν τρομερά. Με την ευκαιρία λοιπόν, των τραγικών ημερών του Ιούλη που συνέβηκαν το 1974 για τις οποίες ο Νότος θρηνεί για την ήττα και την καταστροφή και ο Βορράς αγάλλεται για τη νίκη με στρατιωτικές και άλλες εκδηλώσεις, έχω μια συγκεκριμένη πρόταση για σας:
Να μη συμμετάσχετε ούτε και να οργανώσετε ή να εκφέρετε λόγους σε εκδηλώσεις καταδίκης ή νίκης ανάλογα με την περίπτωση και στις 18 Ιουλίου να οργανώσετε από κοινού εκδήλωση στο χώρο του Λήδρα Πάλας. Να καλέσετε μάνες και παιδιά αγνοουμένων και να ζητήσετε συγγνώμη για τον πόνο και το κακό που το κυπριακό κράτος τους προξένησε με το χαμό των δικών τους. Να καλέσετε τους πολίτες αυτής της χώρας να δώσουν τα χέρια και να είναι έτοιμοι από κοινού να οικοδομήσουν το νέο κράτος και το μέλλον τους. Να διακηρύξετε ότι οι μέρες αυτές δεν είναι για γιορτασμούς και για εκδηλώσεις καταδίκης, αλλά περισυλλογής και αναστοχασμού. Να υποσχεθείτε ότι θα καταβάλετε κάθε προσπάθεια ώστε να ρυθμιστεί το συντομότερο δυνατόν το πρόβλημα και ότι θα οικοδομήσετε μια σταθερή ειρήνη στην Πατρίδα μας. Έχει πολλά ζητήματα στα οποία μπορείτε να αναφερθείτε. Η κοινή σας παρουσία ενώπιον του λαού θα αναπτερώσει τις ελπίδες της κοινωνίας για επανένωση της, όπως και της χώρας.

Δρ. Κυριάκος Τζιαμπάζης

Για τις εγγυήσεις της Τουρκίας

                                                         Κυριάκος Τζιαμπάζης

Είπε η Τουρκία ότι θέλει τις εγγυήσεις και βγήκαν όλοι συμπεριλαμβανομένου και του υπουργείου Εξωτερικών να την κατακεραυνώσουν. Θα πρέπει όμως να ειπωθούν κάποιες αλήθειες: 1. Η Τουρκία με βάση τις συμφωνίες που υπογράφηκαν και είναι εκεί και η υπογραφή των ελληνοκυπρίων, είναι εγγυητής της ανεξαρτησίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της συνταγματικής τάξης. 2. Αυτά τα έγγραφα έχουν κατατεθεί στη γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών και μας δεσμεύουν. 3. Για να τροποποιηθεί ή και ακυρωθεί οιαδήποτε συμφωνία θα πρέπει να συμφωνήσουν τα μέρη που την υπέγραψαν. Διαφορετικά ισχύουν ως έχουν. Κάποιος μπορεί να πει: να την καταγγείλουμε τη συμφωνία. Μπορεί να γίνει και αυτό. Αλλά, γιατί υπάρχει ένα μεγάλο αλλά: αν καταγγείλουμε αυτό το μέρος που είναι συστατικό στοιχείο για την ανεξαρτησία της Κύπρου, τότε καταρρέει όλο το οικοδόμημα που ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία. Σε κάποια φάση της εμμονής του Μακαρίου να αναθεωρήσει το Σύνταγμα, που δεν αποδέχονταν τα 13 του σημεία οι τουρκοκύπριοι, δήλωσε ότι θα καταγγείλει τις συμφωνίες και ειδικά τις συμφωνίες εγγύησης και συμμαχίας. Αυτό έγινε το Νοέμβρη του 1963. Όταν όμως οι ειδικοί του εξήγησαν ότι ταυτόχρονα διαλύει και το κυπριακό κράτος, απέσυρε τη δήλωση του, δηλώνοντας ότι δεν εννοούσε αυτό ακριβώς που δημοσιεύθηκε.

Γι αυτό λοιπόν αντί να φωνασκούν οι δικοί μας πολιτικοί ηγέτες και να σιγοντάρουν τις ανοησίες που δηλώνει,  βγάζοντας περίπατο τη γλώσσα του ο ΥΠΕΞ της Ελλάδας κ. Κοτζιάς, θα είναι καλό οι ηγέτες της Κύπρου κ. Αναστασιάδης και ο κ. Ακκιντζί να συμφωνήσουν στην επίλυση του εσωτερικού προβλήματος και να προχωρήσουν σε συνομιλίες με τις εγγυήτριες δυνάμεις για να εξευρεθεί μια νέα συνθήκη που θα αντικαθιστά ή θα διαφοροποιεί τις πρόνοιες της ή και θα ακυρώνει τη συμφωνίας για τις εγγυήσεις. Έτσι ενεργούν στις διεθνείς σχέσεις, αυτή είναι η νόμιμη διαδικασία με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Να βάλουν το μυαλό τους οι Κύπριοι πολιτικοί (ο κ. Κοτζιάς να μας αφήσει ήσυχους και να μην "αππώνει" τους δικούς μας πολιτικούς και τους απορριπτικούς) και να επεξεργαστούν φόρμουλες επίλυσης του θέματος, παρά να καταναλώνονται σε ατάκες ότι «στο σύγχρονο κόσμο δεν πρέπει να υπάρχουν εγγυήσεις». Οι ύπαρξη τους δεν εξαρτάται από τη μια πλευρά επειδή η ίδια έτσι νομίζει ότι χρειάζεται να γίνει. Η λύση βρίσκεται στη συζήτηση με την άλλη πλευρά και στην προσπάθεια να πεισθεί ότι πράγματι δεν χρειάζονται.

Και το ερώτημα: αν η Τουρκία επιμένει στην διατήρηση  εγγυήσεων, κι αν η Ελληνοκυπριακή πλευρά αρνείται να συζητήσει το θέμα, θα ακυρώσει όλα όσα συμφωνήθηκαν στο τραπέζι των συνομιλιών; Και τότε ποια θα είναι τα επακόλουθα; Απευθύνομαι στο ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ: αντί να παρασύρεστε κύριοι ηγέτες στα περί αναχρονισμού που ξεστομίζει ο Κοτζιάς και αναπαράγουν οι ηγέτες των απορριπτικών κομμάτων, καλά θα κάνετε να το σκεφτείτε δυο και τρεις φορές το θέμα, επειδή θα βρεθείτε δέσμιοι των δηλώσεων σας. Θα σύρετε δυστυχώς και την Κύπρο στον κατήφορο. Αυτός θέλετε να πράξετε;

ΠΟΛΙΤΗΣ 7/8/2016

Η κρίση της ελληνοκυπριακής Αριστεράς

                                              Δρ. Κυριάκου Τζιαμπάζη

Πρώτη φορά το ΑΚΕΛ δέχθηκε σε εκλογές τόση συντριπτική ήττα. Συνολικά από το 2011-2016 έχασε 90000 ψηφοφόρους. Και προβάλλεται το ερώτημα: Γιατί; Θα δώσω μια συνοπτική απάντηση σ’ αυτό το θέμα.

Το ΑΚΕΛ έχασε το 1/3 των ψηφοφόρων του για τους εξής λόγους:

1.      Από την κακή διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια που οδήγησε στη μη λύση του κυπριακού προβλήματος, στην καταστροφή του ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού στο Μαρί εξαιτίας της αναποφασιστικότητας του και των πολιτικών του ελλειμμάτων, και, την κακή διαχείριση της οικονομίας που οδήγησε στην οικονομική κρίση, με χιλιάδες ανέργους και την κρίση στο τραπεζικό σύστημα. Τα σοβαρά αυτά θέματα ήταν αποτέλεσμα της ανικανότητας και της αναποφασιστικότητας του Προέδρου Δ. Χριστόφια, με το ΑΚΕΛ να υποστηρίζει όλες τις ενέργειες του. Καμιά κριτική για να κανένα θέμα, καμιά πρόταση για αναδιοργάνωση της οικονομίας και των θεσμών για να τεθεί σε ορθολογιστικές βάσεις το κράτος. Ο Δ. Χριστόφιας δήλωνε ότι το κυπριακό μπορούσε να περιμένει, «είχε κι άλλες δουλειές να κάμει», ότι «η κρίση θα μας προσπεράσει».

2.      Στο κυπριακό παρόλο που ξεκίνησε με ενθουσιασμό για να το λύσει, στο τέλος μετάνιωσε, έστριψε προς τον εθνικισμό, όπως και το 2004 και άφησε την καλύτερη ευκαιρία να προσπεράσει. «Το no progress» θα μείνει στην ιστορία και θα καταπιέζει το κόμμα του και τον ίδιο. Ο ίδιος και το κόμμα του στάθηκαν αναποφάσιστοι μπροστά στο ιστορικό σταυροδρόμι. Έμειναν μισοστρατίς.

3.      Στην Παιδεία και στο στρατό ο Δ. Χριστόφιας συνέχισε την ίδια πολιτική των προκατόχων του, η οποία επηρέασε αρνητικά την κοινωνία, συντηρώντας τον εθνικισμό και τη μη διευθέτηση του προβλήματος.

4.      Τα οικονομικά σκάνδαλα, στο οποία βρέθηκαν αναμεμειγμένα επώνυμα στελέχη του ΑΚΕΛ επηρέασαν ένα μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων του χώρου της ευρύτερης Αριστεράς. Στα χέρια της ηγεσίας του ΑΚΕΛ η Αριστερά έχασε την προοπτική της αναμόρφωσης της κοινωνίας, την μετέτρεψε σε οδικό δείκτη.

5.      Η άρνηση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ για δημόσια αυτοκριτική επηρέασε άμεσα τις ευρύτερες δυνάμεις της Αριστεράς και οδήγησε ένα τμήμα της σε αποχή και οι υπόλοιποι ψήφισαν τα μικρά απορριπτικά κόμματα.

Μπορεί να αλλάξει το ΑΚΕΛ; Θέλει η ηγεσία του να αλλάξει το κόμμα της; Είναι ένα ερώτημα που πρέπει να εξεταστεί. Κατά τη γνώμη μου για να αλλάξει το ΑΚΕΛ θα πρέπει να γίνουν σοβαρά και αποφασιστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, όπως:

1.      Να αλλάξει ιδεολογικό χαρακτήρα, απαραίτητα και όνομα. Όσο αυτοονομάζεται Κομμουνιστικό Κόμμα και τα γραφόμενα του Μαρξ/Λένιν να θεωρούνται ως κοσμοθεωρία και όχι φιλοσοφικό δόγμα, από το οποίο δεν μπορούν να ξεφύγουν, θα έχουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της μείωσης της εκλογικής τους βάσης, όπως και τα άλλα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα. Αυτό θα είναι αντικειμενικό αποτέλεσμα από την μείωση της ίδιας της τάξης την οποία ευαγγελίζεται ότι εκπροσωπεί: της εργατικής τάξης. Οι νέες γενιές των κομπιούτερ και των μέσων μαζικής επικοινωνίας και πληροφόρησης, η διεύρυνση της δημοκρατίας που απορρέει από τη σύγχρονη τεχνολογία, δεν μπορεί να αντέξει τα καλούπια του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» που με σταλινική νοοτροπία εφαρμόζεται από την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Ο «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός αποκλείει τις δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά αποξενώνει και τα μέλη του από την ηγετική πυραμίδα, που δεν είναι υποχρεωμένη να αφουγκράζεται τις ανησυχίες τους. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν έχει συνειδητοποιήσει τις αλλαγές που γίνονται σε τοπικό αλλά και διεθνές επίπεδο και συνεχίζει να ευαγγελίζεται τα «ευαγγέλια». Το ζήτημα της ταυτότητας είναι κορυφαίο και η ηγεσία του ΑΚΕΛ τη θεωρεί δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη. Ο Άντρος Κυπριανού δήλωνε το 2012 ότι: «Αυτό που έχει γραφτεί πριν από 160 χρόνια στο Μανιφέστο και άλλα κείμενα των θεωρητικών, μας δίνουν τη διαλεκτική με την οποία να αναλύουμε και να καταλήγουμε σε συμπεράσματα». Πολύ σύγχρονος τρόπος ανάλυσης των σημερινών πραγματικοτήτων με μέσα της εποχής του πρώιμου καπιταλισμού!

2.      Η δημόσια αυτοκριτική είναι ένα άλλο θέμα για την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Το ΑΚΕΛ από την ίδρυση του και τις προγραμματικές του θέσεις που σχεδόν έμειναν αναλλοίωτες μέχρι το 1974, στηρίζονταν στην πολιτική της ένωσης με την Ελλάδα. Αυτό ως γενικό θέμα αναστοχασμού της πολιτικής του. Όμως το πιο πρόσφατο γεγονός, η πενταετία διακυβέρνησης δεν αποτέλεσε αντικείμενο ανοικτής κριτικής που να γνωρίζει η κοινωνία, για να εκτιμήσει βαθιά αυτή την αυτοκριτική για να μετατραπεί από άρνηση σε θετικό πρόσημο.  Αυτοκριτική σημαίνει εξαφάνιση κάθε στοιχείου έπαρσης και αλαζονείας, σημαίνει αντιμετώπιση της πραγματικότητας και της ανθρώπινης προσέγγισης των πολιτών.

3.      Η διαφάνεια των οικονομικών του κόμματος είναι ένα άλλο σοβαρό στοιχείο, όπως, από πού αντλούνται οι οικονομικοί πόροι. Η καταδίκη και η φυλάκιση στελεχών του δίνει το δικαίωμα στο κάθε μέλος ή μη, να αμφισβητεί τους νόμιμους πόρους άντλησης των οικονομικών του και την οικονομική ευμάρεια των στελεχών του.

4.      Να καταργηθεί ο κομματικός μηχανισμός και η εκλογή των μελών του στην κεντρική επιτροπή του κόμματος, όπως είναι σήμερα. Κατάργηση αυτού του μηχανισμού σημαίνει απελευθέρωση των μελών της κεντρικής επιτροπής από την εξάρτηση της ηγεσίας, όπου η διατύπωση αντίθετης άποψης οδηγεί απευθείας στο ταμείο ανεργίας.

5.      Κατάργηση του σώματος «επαγρύπνησης», το οποίο έχει μετατραπεί σε όργανο για παρακολούθηση των μελών του κόμματος και τη σήμανση τους ως «αντικομματικών» αν διαφωνούν με τις θέσεις της ηγεσίας ή φιλοκομματικών», όταν την εκθειάζουν.

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι δυνατόν να γίνουν αποδεκτά από την ηγεσία του ΑΚΕΛ, γι αυτό και αποφάσισε να εναποθέσει την ευθύνη για τη πτώση των εκλογικών ποσοστών της σε εξέταση από τη βάση του κόμματος, χωρίς η ίδια να εκφραστεί δημόσια τι πρεσβεύει. Γι αυτό, όλο και περισσότερο πείθομαι, ότι το ΑΚΕΛ οδηγείται σε μαρασμό και ότι είναι αναγκαία η εμφάνιση ενός νέου κόμματος της Αριστεράς, απαλλαγμένου από τα βαρίδια του Ακελικού παρελθόντος.  

ΠΟΛΙΤΗΣ 15/6/2016